اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
ü گزيده اي از نكات اين گلبرگ
* در واقع اين سومين جوابي است كه خداوند در پاسخ بهانه جويي كفار مكه (كه اگر ما ايمان بياوريم، زندگي ما مختل مي شود) مي دهد، كه آنچه به گمان خام خود از رهگذر عدم ايمان بدست مي آوريم، متاع و كالاي بي ارزش و فاني زندگي محدود دنياست، در حالي كه آنچه نزد خداست، بهتر و ماندگارتر است.
* اين آيه (61) در ادامه آيات قبل، پيرامون كساني است كه به خاطر حفظ زندگاني دنيا، بر كفر باقي ماندند.
وعده اي كه در اين آيه به آن اشاره گرديده، همان وعده اي است كه در آيات مختلف قرآن به اهل ايمان و عمل صالح داده شده است، از جمله آيه نهم سوره مائده "وَعَدَ اللهُ الذّين آمنوا و عملوا الصالحاتِ لهم مغفرةٌ و أجرٌ عظيم".
مخالفان پيامبر اكرم(ص) در صدر اسلام، افراد مرفه و كامياب بوده اند.
* با برپايي قيامت، صحنه هاي عجيب و گوناگوني اتفاق مي افتد كه اين آيات به بعضي از آنها اشاره مي فرمايد: يكي از صحنه ها، سؤالات توبيخ آميز خداوند از مشركان است. صحنه ديگر، اظهار تنفر و بيزاري معبودها از كساني است كه آنها را مي پرستيدند و صحنه سوم، ملامت منحرفان از شيطان است كه شيطان هم در جواب مي گويد: مرا سرزنش نكنيد، بلكه خودتان را ملامت نماييد :فلا تلوموني و لوموا انفسكم" در قيامت، هركس گناه خود را به گردن ديگري مي اندازد، ولي از طرف مقابل هم جواب مي شنود "بل كنتم قوماً طاغين" گناه را به گردن ما نياندازيد، بلكه شما خودتان اهل طغيان بوديد.
بعضي از معبودها همچون حضرت عيسي و فرشتگان الهي، تقصيري ندارند، اما كساني نظير شياطين، طاغوت ها، دانشمنداني كه سبب بدعت و انحراف در دين گشته اند، مقصرند و عذاب خداوند در مورد آنها قطعي است.
* در آيه قبل، سؤال از توحيد بود "اين شركايي- ادعوا شركائكم" و در اين آيات به مسأله نبوت اشاره گرديده است "ماذا أجَبتُم المرسلين".
ü گزيده اي پيامهاي اين گلبرگ
* ثروت و دارايي خود را محصول تلاش و زرنگي خويش نپنداريم كه هرچه هست از خداوند است.
* نعمت هاي دنيوي محدود است، ولي پاداش الهي نامحدود و غير قابل تصور است.
* اگر به خاطر پذيرش ايمان، دنيا را از دست بدهيد، به نعمت هاي بي منتها و بي زوال دست خواهيد يافت.
* هركس باقي را فداي فاني و بهره ناب را با لذات آميخته با مشكلات عوض كند، در حقيقت عاقل نيست.
* وعده هاي الهي و پاداش هاي اخروي، هم بزرگ است و هم نيكو.
* وعده هاي الهي قطعي و مسلم است.
* شيوه مقايسه، از بهترين اسلوب هاي تبليغ و تربيت است. (كساني كه وعده هاي الهي را دريافت مي كنند، قابل مقايسه يا ديگران نيستند).
* توفيق بهره گيري از متاع دنيا نيز بدست خداست.
* كاميابي دنيوي، نشانه آسودگي اخروي نيست.
* بهره مندي هاي دنيوي، حساب و كتاب دارد. (حضرت علي(ع) مي فرمايند: در حلال دنيا حساب و در حرام آن عقاب است).
* كاميابي غافلانه، احضار ذليلانه اخروي در پي دارد. (آري در لذتي كه پايانش آتش است، خيري نيست).
* صحنه هاي قيامت را فراموش نكنيم.
* دادگاه قيامت، علني و حضوري است.
* كاري نكنيم كه در قيامت، از پاسخ آن كار، درمانده و عاجز باشيم.
* شرك و تكيه بر هر چيز غير خداست، گمان، خيال و سراب است.
* معبودهاي عزيز دنيوي، ذليلان و محكومان اخروي اند.
* هركس ديگران را به جاي خداوند به سوي خويش بخواند، عذاب الهي برايش حتمي است.
* پرستش غير خدا، يك فريب است. فريب خوردگان، به دنبال فريب ديگران نيز هستند.
* انسان ها در انتخاب راه آزادند و مي توانند راههاي انحرافي را نيز برگزينند.
* معبودهاي غير خدايي، روزي از عابدان خود متنفر خواهند بود. معبودهاي دروغين، به ناله هاي شما در وقت نياز پاسخي نخواهند داد. دلبستن به غير خدا در دنيا، مايه محروم شدن از ياري او در قيامت است.
* حقيقت شرك، هواپرستي است.
* قيامت، روز حسرت است.
* همه در برابر دعوت پيامبران مسئوليم.
* در قيامت، راه هاي دريافت خبر، بسته و همه متحير و درمانده اند.
* در قيامت، مردم نمي توانند با همفكري و مشورت و با سؤال از يكديگر، جوابي براي دادگاه عدل الهي آماده كنند.
* در اسلام، بن بست وجود ندارد. راه بازگشت توبه براي همگان باز است.
* توبه، تنها پشيماني قلبي نيست، ايمان واقعي و عمل صالح مي خواهد.
* توفيق توبه با تمام شرايط و قبول و تداوم آن براي كسي تضمين نشده است، از اين روي بايد انسان هميشه در حال خوف و رجا باشد.
* قدرت مطلقه، از آن خداوند است.
* تكوين (آفرينش هستي) و تشريع (قانون زندگي) به دست خداوند است.
* انتخاب رهبر آسماني به دست خدا است، نه مردم.
* كسي حق قانون گذاري دارد كه آفريدگار هستي باشد.
* كسي كه در برابر قانون خدا قانون بشري را بپذيرد، در حقيقت براي خدا شريك پذيرفته است.
* چون معبودي جز او نيست، پس ستايش ها مخصوص اوست.
* آفرينش و گزينش، كار خداوند است، ولي او كار باطل نمي كند.
