گلبرگ صد و هفتاد و ششم

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتَابَ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ (١٩٦)

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ (١٩٧)

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لا يَسْمَعُوا وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لا يُبْصِرُونَ (١٩٨)

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ (١٩٩)

وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (٢٠٠)

إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ (٢٠١)

وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ (٢٠٢)

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قَالُوا لَوْلا اجْتَبَيْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَى إِلَيَّ مِنْ رَبِّي هَذَا بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (٢٠٣)

وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (٢٠٤)

وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ وَلا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ (٢٠٥)

إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ (٢٠٦)

196. "Verily, My Walî (Protector, Supporter, and helper, etc.) is Allâh who has revealed the Book (the Qur'ân), and He protects (supports and helps) the righteous.

197. "And those whom You call upon besides Him (Allâh) cannot help You nor can they help themselves."

198. and if You call them to guidance, they hear not and You will see them looking at you, yet they see not.

199. show Forgiveness, Enjoin what is good, and turn away from the foolish (i.e. don't Punish them).

200. and if an evil whisper comes to You from Shaitân (Satan) Then seek Refuge with Allâh. Verily, He is All-Hearer, All-Knower.

201. Verily, those who are Al-Muttaqûn (the pious - see V.2:2), when an evil thought comes to them from Shaitân (Satan), they Remember (Allâh), and (indeed) they Then see (aright).

202. but (as for) their brothers (the devils) they (i.e. the devils) plunge them deeper into error, and they never stop short.

203. and if You do not bring them a miracle [according to their (i.e. Quraish-pagans') proposal], they say: "Why have You not brought it?" say: "I but follow what is revealed to Me from My Lord. This (the Qur'ân) is nothing but evidences from Your Lord, and a guidance and a Mercy for a people who believe."

204. So, when the Qur'ân is recited, listen to it, and be silent that You may receive Mercy. [i.e. during the compulsory congregational prayers when the Imâm (of a mosque) is leading the prayer (except Sûrat Al-Fâtiha), and also when He is delivering the Friday-prayer Khutbah]. [Tafsir At-Tabari, Vol.9, Pages 162-4]

205. and Remember Your Lord by Your tongue and within yourself, humbly and with fear without loudness In Words In the mornings, and In the afternoons and be not of those who are neglectful.

206. surely, those who are with Your Lord (angels) are never too proud to perform acts of Worship to him, but they glorify his praise and prostrate before Him.

196* همانا وليّ و سرپرست من، خدايي است كه اين كتاب آسماني را نازل كرده است و او همه صالحان را ولايت و سرپرستي و هدايت مخصوص مي كند.

197* و كساني را كه جز خدا مي خوانيد و مي پرستيد، نمي توانند شما را ياري نمايند و نه خود را ياري مي كنند.

198* و اگر آنان (بت پرستان يا بت ها) را به هدايت فرا خواني، نمي شنوند و مي بيني آنان را كه به تو نگاه مي كنند ولي نمي بينند و بصيرت ندارند. نگاه هاي بت ها و بت پرستان با چشم هاي مصنوعي است، گويا به تو مي نگرند ولي نگاهشان خالي از هر گونه شعور و دقت است.

199* با مردم عفو و گذشت را پيشه كن و بر آنان آسان بگير و ميانه رو باش و به كارهاي عقل پسند و نيكو فرمان بده و از جاهلان اعراض كن.

200* و اگر از طرف شيطان و شيطان صفتان، وسوسه اي به تو رسد، پس به خداوند پناه آور، قطعاً او شنوا و داناست.

201* همانا كساني كه تقوا مي ورزند، هرگاه شيطان هاي دوره گرد با ايشان تماس مي گيرند، متوجه مي شوند، پس مي بينند و بينا مي گردند.

202* و برادرانشان (شيطان صفتان گمراه) آنان را هم چنان در انحراف، مي كشند و نگه مي دارند و هيچ كوتاهي نمي كنند.

203* و هرگاه آيه اي بر آنان نياوري و به خاطر تأخير و حي، چند روزي تلاوت قطع شد، مي گويند: چرا آيه اي را برنگزيدي؟ و خبري نيست؟ بگو: من فقط از چيزي پيروي مي كنم كه از سوي پروردگارم بر من وحي مي شود. اين قرآن، بصيرت هايي از سوي پروردگارتان است و براي كساني كه ايمان آورند، مايه هدايت و رحمت است.

204* و هرگاه قرآن خوانده شود، پس به آن گوش دهيد و ساكت شويد تا بشنويد، باشد كه مورد رحمت قرار گيريد.

205* و پروردگارت را در دل خود، از روي تضرع و هراس، آهسته و آرام و در هر صبح و شام ياد كن و از غافلان مباش.

206* همانا مقربان درگاه پروردگارت، از پرستش او سر كشي نمي كنند و او را تسبيح مي گويند و براي او سجده مي كنند.

196. certes Mon Maître, C'est Allah qui a fait descendre le Livre (le Coran). C'est Lui qui se charge (de la protection) des vertueux.

197. et ceux que vous invoquez en dehors de Lui ne sont capables ni de vous secourir, ni de se secourir eux-mêmes.›

198. et Si Tu les appelles vers le chemin droit, ils n'entendent pas. Tu les vois qui Te regardent, (Mais) ils ne voient pas.

199. accepte ce qu'on t'offre de raisonnable, commande ce qui est convenable et éloigne-toi des ignorants.

200. et Si jamais le Diable t'incite à faire le mal, cherche refuge auprès d'Allah. car il entend, et sais tout.

201. ceux qui pratiquent la piété, lorsqu'une suggestion du Diable les touche se rappellent [du châtiment d'Allah]: et les voilà devenus clairvoyants.

202. (Quand aux méchants), leurs partenaires diaboliques les enfoncent dans l'aberration, puis ils ne cessent (de s'enfoncer).

203. quand Tu ne leur apportes pas de miracles, ils disent: ‹Pourquoi ne l'inventes-tu pas?› Dis: ‹Je ne fais que suivre ce qui m'est révélé de Mon Seigneur. ces [versets coraniques] sont des preuves illuminantes venant de votre Seigneur, un guide et une grâce pour des gens qui croient.

204. et quand on récite le Coran, prêtez-lui l'oreille attentivement et Observez le silence, afin que vous obteniez la miséricorde (d'Allah).

205. et Invoque Ton Seigneur en toi-même, en humilité et crainte, à mi-voix, le matin et le soir, et ne sois pas du nombre des insouciants.

206. ceux qui sont auprès de Ton Seigneur [les Anges] ne dédaignent pas de L'adorer. ils le glorifient et se prosternent devant Lui.

گلبرگ صد و هفتاد و پنجم

قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلا ضَرًّا إِلا مَا شَاءَ اللَّهُ وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (١٨٨)

هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلا خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَتْ دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ آتَيْتَنَا صَالِحًا لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ (١٨٩)

فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحًا جَعَلا لَهُ شُرَكَاءَ فِيمَا آتَاهُمَا فَتَعَالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ (١٩٠)

أَيُشْرِكُونَ مَا لا يَخْلُقُ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ (١٩١)

وَلا يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْرًا وَلا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ (١٩٢)

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لا يَتَّبِعُوكُمْ سَوَاءٌ عَلَيْكُمْ أَدَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صَامِتُونَ (١٩٣)

إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (١٩٤)

أَلَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا قُلِ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلا تُنْظِرُونِ (١٩٥)

188. Say (O Muhammad ): "I possess no power of benefit or hurt to myself except as Allâh wills. if I had the knowledge of the Ghaib (unseen), I should have secured for myself an abundance of wealth, and no evil should have touched Me. I am but a warner, and a bringer of glad tidings unto people who believe."

189. it is He who has created You from a single person (Adam), and (Then) He has created from Him his wife [Hawwa (Eve)], In order that He might enjoy the pleasure of living with her. when He had sexual relation with her, she became pregnant and she carried it about lightly. Then when it became heavy, they both invoked Allâh, their Lord (saying): "If You give us a Sâlih (good In Every aspect) child, we shall indeed be among the grateful."

190. but when He gave them a Sâlih (good In Every aspect) child, they ascribed partners to Him (Allâh) In that which He has given to them. High be Allâh, Exalted above All that they ascribe as partners to Him. (Tafsir At-Tabarî, Vol.9, Page 148).

191. do they attribute as partners to Allâh those who created nothing but they themselves are created?

192. no help can they give them, nor can they help themselves.

193. and if You call them to guidance, they follow You not. it is the same for You whether You call them or You keep silent.

194. Verily, those whom You call upon besides Allâh are slaves like you. so call upon them and let them answer You if You are truthful.

195. have they feet wherewith they walk? or have they hands wherewith they hold? or have they eyes wherewith they see? or have they ears wherewith they hear? Say (O Muhammad ): "Call Your (so-called) partners (of Allâh) and Then plot against Me, and give Me no respite!

188* بگو من براي خودم مالك هيچ سود و زياني نيستم، مگر آنچه را خدا بخواهد و اگر مي دانستم منافع زيادي براي خودم فراهم مي كردم و هرگز به من زياني نمي رسيد. من جز يك هشدار دهنده و بشارت دهنده براي گروهي كه ايمان مي آورند، نيستم.

189* او خدايي است كه شما را از يك نفس و جان آفريد و همسر او را نيز از جنس از جنس او قرار داد تا بدان آرام گيرد. پس چون مردي همسر خود را تحت پوشش قرار داد و با او آميزش كرد، زن باري سبك بر گرفت و حامله شد و مدتي با آن سر كرد. پس چون زن سنگين شد، زن و شوهر از خداوند كه پروردگارشان است در خواست كرده و با او عهد نمودند كه اگر فرزند شايسته اي به ما بدهي، قطعاً از سپاسگزاران خواهيم بود.

190* پس همين كه خداوند به آنان فرزند صالحي داد، در آنچه از لطف و نعمت فرزند به آنان داده بود، براي خدا شريكاني قرار دادند. همانا خداوند از چيزي كه آنان براي او شريك قرار مي دهند برتر است.

191* آيا چيزهايي را شريك خدا قرار مي دهند كه هيچ چيزي نمي آفرينند و خودشان مخلوقند؟!!

192* و اين معبودها، قدرت ياري كردن آنان را ندارند، حتي از خود هم نمي توانند حمايت كنند.

193* و اگر اين معبودها را به هدايت فرا خوانيد، از شما پيروي نمي كنند، بر شما يكسان است كه آنها را دعوت كنيد يا ساكت باشيد!

194* همانا كساني را كه به جاي خدا مي خوانيد و مي پرستيد، بندگاني هم چون خود شمايند، محدود به زمان و مكان و .... . پس آنان را بخوانيد، اگر راست مي گوييد، بايد آنان جوابتان را بدهند.

195* آيا آن معبودها، پاهايي دارند كه با آنها راه بروند، يا دست هايي دارند كه با آنها قدرت نمايي كنند، يا چشم هايي دارند كه با آنها ببينند، يا گوش هايي دارند كه با آنها بشنوند؟ اي پيامبر! بگو: شريك هاي خودتان را بخوانيد و عليه من نقشه بكشيد و هيچ مهلت هم به من ندهيد!

188. Dis: ‹Je ne détiens pour moi-même ni profit ni dommage, sauf ce qu'Allah veut. et Si Je connaissais l'Inconnaissable, j'aurais eu des biens en abondance, et aucun mal ne m'aurait touché. Je ne suis, pour les gens qui croient, qu'un avertisseur et un annonciateur›.

189. C'est Lui qui vous a créés d'un seul être dont il a tiré son épouse, pour qu'il trouve de la tranquillité auprès d'elle; et Lorsque celui-ci eut cohabité avec elle, elle conçut une légère grossesse, avec quoi elle se déplaçait (facilement). puis lorsqu'elle se trouva alourdie, tous deux invoquèrent leur Seigneur: ‹Si Tu nous donnes un (enfant) sain, nous serons certainement du nombre des reconnaissants›.

190. puis, Lorsqu'Il leur eût donné un (enfant) sain, tous deux assignèrent à Allah des associés en ce qu'il leur avait donné. mais Allah est bien au-dessus des associés qu'on Lui assigne.

191. Est-ce qu'ils assignent comme associés ce qui ne crée rien et qui eux-mêmes sont créés,

192. et qui ne peuvent ni les secourir ni se secourir eux-mêmes?

193. Si vous les appelez vers le chemin droit, ils ne vous suivront pas. le résultat pour vous est le même, que vous les appeliez ou que vous gardiez le silence.

194. ceux que vous invoquez en dehors d'Allah sont des serviteurs comme vous. Invoquez-les donc et qu'ils vous répondent, Si vous êtes véridiques.

195. Ont-ils des jambes pour marcher? Ont-ils de mains pour frapper? Ont-ils des yeux pour observer? Ont-ils des oreilles pour entendre? Dis: ‹Invoquez vos associés, et puis, rusez contre moi; et ne me donnez pas de répit.

گلبرگ صد و هفتاد و چهارم

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِنَ الْجِنِّ وَالإنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَئِكَ كَالأنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ (١٧٩)

وَلِلَّهِ الأسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٨٠)

وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ (١٨١)

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ (١٨٢)

وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ (١٨٣)

أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا مَا بِصَاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلا نَذِيرٌ مُبِينٌ (١٨٤)

أَوَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ (١٨٥)

مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هَادِيَ لَهُ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ (١٨٦)

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ لا تَأْتِيكُمْ إِلا بَغْتَةً يَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللَّهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ (١٨٧)

179. many are the Jinns and men we have made for Hell: They have hearts wherewith They understand not, eyes wherewith They see not, and ears wherewith They Hear not. They are like cattle,- nay more misguided: for They are heedless (of warning).

180. the Most beautiful names belong to Allah. so call on Him by them; but shun such men As use profanity In His names: for what They do, They will soon be requited.

181. of those we have created are people who direct (others) with Truth. and dispense justice therewith.

182. those who reject Our Signs, we shall gradually visit with punishment, In ways They perceive not;

183. respite will I grant unto them: for My scheme is strong (and unfailing).

184. do They not reflect? their companion is not seized with madness: He is but a perspicuous warner.

185. do They see nothing In the government of the heavens and the earth and all that Allah hath created? (do They not see) that it may well be that their terms is nigh drawing to an end? In what Message after This will They then believe?

186. to such As Allah rejects from His guidance, there can be no guide: He will leave them In their trespasses, wandering In distraction.

187. They ask Thee about the (final) Hour - when will be its appointed time? say: "The knowledge thereof is with My Lord (alone): none but He can reveal As to when it will occur. heavy were its burden through the heavens and the earth. only, all of a sudden will it come to you." They ask Thee As if Thou Wert eager In search thereof: say: "The knowledge thereof is with Allah (alone), but Most men know not."

179* و هر آینه بسیاری از پریان و آدمیان را برای دوزخ بیافریدیم . – سرانجامشان به دوزخ می رسد - ، " زیرا " دلهایی دارند که به آن " حق را " در نمی یابند ، و چشمهایی دارند که به آن " حق را " نمی بینند ، و گوشهایی دارند که به آن " حق را " نمی شنوند . اینان بسیار چارپایانند بلکه گمراه ترند، آنان همان غافلانند .

180* و نیکوترین نامها خدای راست، پس او را بدانها بخوانید ، و کسانی را که درباره نامهای او کجروی می کنند – او را به نامهایی که شایسته او نیست می نامند – واگذارید . بزودی " به سزای " آنچه می کردند کیفر داده شوند.

181* و از آنان که بیافریدیم گروهی هستند که " مردم را " به حق راه می نمایند و با آن _ حق) به عدل و داد رفتار می کنند.

182* و کسانی که آیات ما را دروغ شمردند، اندک اندک از جایی که ندانند " به کیفر خود " گرفتارشان خواهیم ساخت.

183* و آنان را مهلت می دهم زیرا که تدبیر من استوار است.

184* آیا نمی اندیشید که در یارشان – رسول ما – هیچ گونه دیوانگی نیست ؟ او جز بیم دهنده ای آشکارا نیست .

185* آیا در ملکوت – پادشاهی و فرمانروایی – آسمانها و زمین و هر چه خدای  آفریده است نمی نگرند، و اینکه شاید سر آمد – مرگ – ایشان نزدیک شده باشد ؟ پس به کدام سخن بعد از آن – قرآن – ایمان خواهند آورد؟

186* کسی را که خدا گمراه کند او را راه نمایی نیست، و آنان را وا می گذارد که در سرکشی خویش سرگشته و کور دل بمانند.

187* تو را از رستاخیز پرسند ، که فرا رسیدن آن کی باشد؟ بگو: دانش آن تنها نزد پروردگار من است ، جز او آن را به هنگامش آشکار نکند " فرا رسیدن آن " در آسمانها و زمین گران است ، فرا نرسد شما را مگر ناگاه . از تو چنان می پرسند که گویا از آن آگاهی . دانش آن تنها نزد خداست، ولی بیشتر مردم نمی دانند.

ن را بهآیآن

179. nous avons destiné beaucoup de djinns et d'hommes pour l'Enfer. ils ont des coeurs, mais ne comprennent pas. ils ont des yeux, mais ne voient pas. ils ont des oreilles, mais n'entendent pas. Ceux-là sont comme les bestiaux, même plus égarés encore. tels sont les insouciants.

180. C'est à Allah qu'appartiennent les noms les plus beaux. Invoquez- le par ces noms et laissez ceux qui profanent ses noms: ils seront rétribués pour ce qu'ils ont fait.

181. Parmi ceux que nous avons créés, il y a une communauté qui guide (les autres) selon la vérité et par celle-ci exerce la justice.

182. ceux qui traitent de mensonges nos enseignements, nous allons les conduire graduellement vers leur perte par des voies qu'ils ignorent.

183. et Je leur accorderai un délai, car Mon stratagème est solide!

184. Est-ce qu'ils n'ont pas réfléchi? il n'y a point de folie en leur compagnon (Muhammad): il n'est qu'un avertisseur explicite!

185. N'ont-ils pas médité sur le royaume des cieux et de la terre, et toute chose qu'Allah a créée, et que leur terme est Peut-être déjà proche? en quelle parole croiront-ils après cela?

186. quiconque Allah égare, pas de guide pour Lui. et il les laisse dans leur transgression confus et hésitants.

187. ils t'interrogent sur l'Heure: ‹Quand arrivera-t-elle?› Dis: ‹Seul Mon Seigneur en a connaissance. Lui seul la manifesta en son temps. lourde elle sera dans les cieux et (sur) la terre et elle ne viendra à vous que soudainement.› ils t'interrogent comme Si Tu en étais averti. Dis: ‹Seul Allah en a connaissance.› mais beaucoup de gens ne savant pas.

گلبرگ صد و هفتاد و سوم

وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَظَنُّوا أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ (١٧١)

وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ (١٧٢)

أَوْ تَقُولُوا إِنَّمَا أَشْرَكَ آبَاؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ (١٧٣)

وَكَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآيَاتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (١٧٤)

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْنَاهُ آيَاتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ (١٧٥)

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ذَلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (١٧٦)

سَاءَ مَثَلا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ (١٧٧)

مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَنْ يُضْلِلْ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ (١٧٨)

171. when we shook the Mount over them, As if it had been a canopy, and They thought it was going to fall on them (We said): "Hold firmly to what we have given you, and bring (ever) to remembrance what is therein; Perchance ye may fear Allah."

172. when Thy Lord drew forth from the Children of Adam - from their loins - their descendants, and made them testify concerning themselves, (Saying): "Am I not your Lord (Who cherishes and sustains you)?"- They said: "Yea! we do testify!" (This), Lest ye should say on the Day of Judgment: "Of This we were never mindful":

173. or Lest ye should say: "Our fathers before us may have taken false gods, but we are (their) descendants after them: wilt Thou then destroy us because of the deeds of men who were futile?"

174. Thus do we explain the Signs In detail; and Perchance They may turn (unto us).

175. relate to them the story of the man to whom we sent Our Signs, but He passed them by: so Satan followed Him up, and He went astray.

176. if it had been Our will, we should have elevated Him with Our Signs; but He inclined to the earth, and followed His own vain desires. His similitude is that of a dog: if you attack him, He lolls out His tongue, or if you leave Him alone, He (still) lolls out His tongue. that is the similitude of those who reject Our Signs; so relate the story; Perchance They may reflect.

177. evil As an example are people who reject Our Signs and wrong their own souls.

178. whom Allah doth guide,- He is on the right path: whom He rejects from His guidance,- such are the persons who perish.

171* و " یاد کن " آنگاه که کوه را برکندیم و بالای سرشان بردیم که گویی سایبانی است و پنداشتند که بر سرشان افتادنی است ، " گفتیم :"آنچه را به شما داده ام به جد و با همه نیرو بگیرید و آنچه را در آن است به یاد ارید شاید پرهیزگار شوید .

172* و " یاد کن " آنگاه که پروردگار تو از پشت فرزندان آدم ، فرزندان آنان را بر گفرت و آنان را بر خودشان گواه کرد، " فرمود :" آیا من پروردگار شما نیستم ؟ گفتند : چرا ، گواهیم می دهیم ، " این گواهی را گرفتیم " تا روز رستاخیز نگویید که ما از آن بی خبر بودیم .

173* یا نگویید که پدران ما از پیش شرک آوردند و ما فرزندانی از پس آنان بودیم ، آیا ما را به سزای آنچه کجروان و تبه کاران- کافران – کردند هلاک می کنی ؟

174* و این گونه ، آیات را به تفصیل بیان می کنیم "تا آنها را دریابند " و شاید بازگردند .

175* و بر آنان خبر آن کس – بلعم باعورا- را برخوان که آیتهای خویش – برخی کرامات یا اجابت دعا – را به وی دادیم و او از آنها بیرون رفت – به آنها وقعی ننهاد وآنها را ترک کرد و از دانش آنها برهنه شد – پس شیطان در پی او افتاد تا از گمراهان گشت .

176* و اگر می خواستیم هر آینه او را بدانها –آن آیتها- " به جایگاهی بلند " بر می داشتیم ، و لینک او به زمین – دنیا و مال و جاه آن – چسبید و کام و خواهش دل خود را پیروی کرد . پس داستان او چون داستان سگ است ، اگر بر او بتازی زبان از دهان بیرون آرد – از نفس نفس زدن به علت عطش یا رنج – یا واگذاریش باز زبان از دهان آویخته دارد. این است داستان گروهی که آیات ما را دروغ انگاشتند، پس این داستان را " بر آنان " بازگو، شاید بیندیشند.

177* بد است داستان گروهی که آیات ما را دروغ شمردند و به خویشتن ستم می کردند .

178* هر که را خدای راه نماید او راه یافته است و هر که را گمراه کند آنانند زیانکاران.

171. et Lorsque nous avons brandi au-dessus d'eux le Mont, comme Si c'eût été une ombrelle. ils pensaient qu'il allait tomber sur eux. ‹Tenez fermement à ce que nous vous donnons et rappelez-vous son contenu. Peut-être craindrez vous Allah›.

172. et quand Ton Seigneur tira une descendance des reins des fils d'Adam et les fit témoigner sur eux-mêmes: ‹Ne Suis-je pas votre Seigneur?› ils répondirent: ‹Mais si, nous en témoignons...› - afin que vous ne disiez point, Au Jour de la Résurrection: ‹Vraiment, nous n'y avons pas fait attention›,

173. ou que vous auriez dit (tout simplement): ‹Nos ancêtres autrefois donnaient des associés à Allah, et nous sommes leurs descendants, après eux. Vas-Tu nous détruire pour ce qu'ont fait les imposteurs?›

174. et C'est Ainsi que nous expliquons intelligemment les signes. Peut- être reviendront-ils!

175. et raconte-leur l'histoire de celui à qui nous avions donné nos signes et qui s'en écarta. le diable, donc, l'entraîna dans Sa suite et il devint Ainsi du nombre des égarés.

176. et Si nous avions voulu, nous l'aurions élevé par ces mêmes enseignements, mais il s'inclina vers la terre et suivit Sa propre passion. il est semblable à un chien qui halète Si Tu l'attaques, et qui halète aussi Si Tu le laisses. tel est l'exemple des gens qui traitent de mensonges nos signes. Eh bien, raconte le récit. Peut-être réfléchiront-ils!

177. quel mauvais exemple que ces gens qui traitent de mensonges nos signes, cependant que C'est à eux-mêmes qu'ils font de tort.

178. quiconque Allah guide, voilà le bien guidé. et quiconque il égare, voilà les perdants.

گلبرگ صد و هفتاد و دوم

وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ (١٦٤)

فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ (١٦٥)

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ (١٦٦)

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ يَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذَابِ إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ (١٦٧)

وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الأرْضِ أُمَمًا مِنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (١٦٨)

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الْكِتَابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَذَا الأدْنَى وَيَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنَا وَإِنْ يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ يَأْخُذُوهُ أَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثَاقُ الْكِتَابِ أَنْ لا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلا الْحَقَّ وَدَرَسُوا مَا فِيهِ وَالدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلا تَعْقِلُونَ (١٦٩)

وَالَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُوا الصَّلاةَ إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ (١٧٠)

164. when some of them said: "Why do ye preach to a people whom Allah will destroy or visit with a terrible punishment?"- said the preachers:" to discharge Our duty to your Lord, and Perchance They may fear Him."

165. when They disregarded the warnings that had been given them, we rescued those who forbade evil; but we visited the wrong-doers with a grievous punishment because They were given to transgression.

166. when In their insolence They transgressed (all) prohibitions, we said to them: "Be ye apes, despised and rejected."

167. Behold! Thy Lord did declare that He would send against them, to the Day of Judgment, those who would afflict them with grievous penalty. Thy Lord is quick In retribution, but He is also Oft-forgiving, Most Merciful.

168. we broke them up into sections on This earth. there are among them some that are the righteous, and some that are the opposite. we have tried them with both prosperity and adversity: In order that They might turn (to us).

169. after them succeeded an (evil) generation: They inherited the Book, but They chose (for themselves) the vanities of This world, saying (for excuse): "(Everything) will be forgiven us." (even so), if similar vanities came their way, They would (again) seize them. was not the Covenant of the Book taken from them, that They would not ascribe to Allah anything but the truth? and They study what is In the Book. but best for the righteous is the home In the Hereafter. will ye not understand?

170. As to those who hold fast by the Book and establish regular prayer,- never shall we suffer the reward of the righteous to perish.

164* و آنگاه که گروهی از آنان گفتند : چرا گروهی را پند می دهید که خدا هلاک کننده آنهاست یا عذاب کننده آنها به عذابی سخت است ؟ گفتند : تا عذری باشد نزد پروردگارتان ، و شاید که پرهیزگاری کنند .

165* پس چون پندی را که به آنها داده شده بود فراموش کردند، کسانی را که از بدی – نافرمانی ، یعنی شکار ماهی در روز شنبه – باز میداشتند رهانیدیم و کسانی را که ستم کردند به سزای نافرمانی که می کردند به عذاب سخت بگرفتیم .

166* و چون از " ترک " آنچه از آن باز داشته شدند سرپیچی کردند، به آنان گفتیم : بوزینگان و رانده شدگان باشید .

167* و " یاد کن " آنگاه که پروردگار تو آگاهی داد که بی گمان تا روز رستاخیز " پیوسته " کسی را بر ایشان خواهد گماشت که عذاب سخت را به آنان بچشاند . همانا پروردگار تو زودکیفر است ، و هم او آمرزگار و مهربان است .

168* و آنها را در زمین گروه گروه پراکنده کردیم، از آنان برخی شایستگانند و برخی فروتر از آن – که عوام یهودند -. و آنان را به نیکیها و بدیها – خوشیها و ناخوشی ها – بیازمودیم شاید بازگردند.

169* پس ، از پی ایشان – که نیکان و دادگران بودند – آیندگانی " بدکار" جانشین شدند که کتاب – تورات – را به میراث بردند، کالای ناپایدار این جهان فروتر- دنیا – را می ستانند و گویند بزودی ما را بیامرزند ، و اگر کالایی همانند آن بدیشان رسد- و پیش آید – آن را نیز می گیرند ، آیا از آنان در آن کتاب ، که آنچه را در آن است خوانده اند ، پیمان گرفته نشد که بر خدا جز راست و درست نگویند ؟ و سرای واپسین برای کسانی که پرهیزگاری کنند بهتر است . آیا به خرد در نمی یابید ؟!

170* و کسانی که به کتای " خدا " چنگ در می زنند و نماز رابه پای می دارند ، ما مزد شایسته کاری را تباه نمی کنیم.

164. et quand Parmi eux une communauté dit: ‹Pourquoi exhortez-vous un peuple qu'Allah va anéantir ou châtier d'un châtiment sévère?› ils répondirent: ‹Pour dégager Notre responsabilité vis-à-vis de votre Seigneur; et que Peut-être ils deviendront pieux!›

165. puis, lorsqu'ils oublièrent ce qu'on leur avait rappelé, nous sauvâmes ceux qui (leur) avaient interdit le mal et saisîmes par un châtiment rigoureux les injustes pour leurs actes pervers.

166. puis, lorsqu'ils refusèrent (par orgueil) d'abandonner ce qui leur avait été interdit, nous leur dîmes: ‹Soyez des singes abjects›.

167. et Lorsque Ton Seigneur annonça qu'il enverra certes contre eux quelqu'un qui leur imposera le pire châtiment jusqu'au Jour de la Résurrection. en vérité Ton Seigneur est prompt à punir mais il est aussi Pardonneur et Miséricordieux.

168. et nous les avons répartis en communautés sur la terre. il y a Parmi eux des gens de bien, mais il y en a qui le sont moins. nous les avons éprouvés par les biens et par des maux, Peut-être reviendraient-ils (au droit chemin).

169. puis les suivirent des successeurs qui héritèrent le Livre, mais qui préférèrent ce qu'offre la vie d'ici-bas en disant: ‹Nous aurons le pardon.› et Si des choses semblables s'offrent à eux, ils les acceptent. N'avait-on pas pris d'eux l'engagement du Livre, qu'ils ne diraient sur Allah que la vérité? ils avaient pourtant étudié ce qui s'y trouve. et l'Ultime demeure est meilleure pour ceux qui pratiquent la piété, - ne comprendrez-vous donc pas ? -

170. et ceux qui se conforment Au Livre et accomplissent la Salat, [en vérité], nous ne laissons pas perdre la récompense de ceux qui s'amendent.

گلبرگ صد و هفتاد و یکم

وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (١٦٠)

وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ (١٦١)

فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ (١٦٢)

وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لا يَسْبِتُونَ لا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ (١٦٣)

160. we divided them into twelve Tribes or nations. we directed Moses by inspiration, when His (thirsty) people asked Him for water: "Strike the rock with Thy staff": out of it there gushed forth twelve springs: Each group knew its own place for water. we gave them the shade of clouds, and sent down to them Manna and quails, (Saying): "Eat of the good things we have provided for you": (But They rebelled); to us They did no harm, but They harmed their own souls.

161. and remember it was said to them: "Dwell In This town and eat therein As ye wish, but say the word of humility and enter the gate In a posture of humility: we shall forgive you your faults; we shall increase (the portion of) those who do good."

162. but the transgressors among them changed the word from that which had been given them so we sent on them a plague from heaven. for that They repeatedly transgressed.

163. ask them concerning the town standing close by the sea. Behold! They transgressed In the matter of the Sabbath. for on the Day of their Sabbath their fish did come to them, openly holding up their heads, but on the Day They had no Sabbath, They came not: Thus did we make a trial of them, for They were given to transgression.

160* و آنان را به دروازه قبیله که گروههایی " از نوادگان یعقوب " بودند بخش کردیم ، و به موسی آنگاه که قومش از او آب خواستند وحی کردیم که عصایت را بر آن سنگ بزن ، پس دوازده چشمه از آن جوشید ، هر گروهی آبشخور خویش را بشناخت . و ابر را بر آنان سایبان ساختیم ، و بر آنان من و سلوی – دو نوع خوراکی – فرو فرستادیم ، " تو گفتیم " از پاکیزه هایی که روزیتان کرده ایم بخورید . و بر ما ستم نکردند بلکه بر خویشتن ستم می کردند.

161* و " یاد کن " آنگاه که به آنان گفته شد در این شهر – آریحا یا بیت المقدس – جای گیرید و از نعمت آن هر جا که خوایهد بخورید و گویید : " خدایا " گناهان ما را فرو نه ، و سجده کنان – به نشانه سپاسگذاری ، یا سرها فرو داشته به نشانه فروتنی – از دروازه در آیید تا گناهانتان را بیامرزیم . زودا که نیکوکاران را " پاداش نیک " بیفزاییم.

162* اما کسانی از آنان که ستم کردند سخنی جز آن که به آنان گفته شده بود به جای آن گفتند، پس به سزای آنکه ستم می کردند عذابی از آسمان بر آنها فرستادیم .

163* و آنان را از " مردم " شهری که کنار دریا بود – ایله ، از بلاد فلسطین میان مدین و طور کنار دریای طبریه – بپرس ، آنگاه که درباره شنبه از اندازه در میگذشتند – حکم روز شنبه را رعایت نمی کردند - ؛ هنگمی که ماهیانشان در روز شنبه آشکارا – بر روی آب – و به انبوهی نزد آنها می آمدند و روزی که شنبه نمی گرفتند به نزدشان نمی آمدند . این گونه آنان را به سبب آنکه نافرمانی می کردند می آزمودیم.

160. nous les répartîmes en douze Tribus, (en douze) communautés. et nous révélâmes à Moïse, Lorsque son peuple Lui demanda de l'eau: ‹Frappe le rocher avec Ton bâton.› et voilà qu'en jaillirent douze sources. chaque tribu sut son abreuvoir. nous les couvrîmes de l'ombre du nuage, et fîmes descendre sur eux la manne et les cailles: ‹Mangez des bonnes choses que nous vous avons attribuées.› et ce n'est pas à nous qu'ils ont fait du tort, mais C'est à eux même qu'ils en faisaient.

161. et Lorsqu'Il leur fut dit: ‹Habitez cette cité et mangez [de ses produits] à votre guise, mais dites: rémission [à nos pêchés] et entrez par la porte en vous prosternant. nous vous pardonnerons vos fautes; et aux bienfaisants (d'entre vous,) nous accorderons davantage›.

162. puis, les injustes Parmi eux changèrent en une autre, la parole qui leur était dite. alors nous envoyâmes du ciel un châtiment sur eux, pour le méfait qu'ils avaient commis.

163. et interroges-les Au sujet de la cité qui donnait sur la mer, lorsqu'on y transgressait le Sabbat! que leurs poissons venaient à eux faisant surfaces, Au Jour de leur Sabbat, et ne venaient pas à ceux le Jour où ce n'était pas Sabbat! Ainsi les éprouvions-Nous pour la perversité qu'ils commettaient.

گلبرگ صد و هفتاد ام

وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاءُ وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُمْ بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ (١٥٦)

الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالإنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأغْلالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (١٥٧)

قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الأمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ (١٥٨)

وَمِنْ قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ (١٥٩)

156. and ordain for us good In This world, and In the Hereafter. certainly we have turned unto You." He said: (as to) My punishment I afflict therewith whom I will and My Mercy embraces All things. that (Mercy) I shall ordain for those who are the Muttaqûn (pious - see V.2:2), and give Zakât; and those who believe In Our Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs and revelations, etc.);

157. those who follow the Messenger, the Prophet who can neither read nor write (i.e.Muhammad ) whom they find written with them In the Taurât (Torah) (Deut, xviii, 15) and the Injeel (Gospel) (John xiv, 16) , - He commands them for Al-Ma'rûf (i.e. Islâmic Monotheism and All that Islâm has ordained); and forbids them from Al-Munkar (i.e. disbelief, polytheism of All kinds, and All that Islâm has forbidden); He allows them as lawful At-Taiyibât [(i.e. All good and lawful) as regards things, deeds, beliefs, persons, foods, etc.], and prohibits them as unlawful Al-Khabâ'ith (i.e. All evil and unlawful as regards things, deeds, beliefs, persons, foods, etc.), He releases them from their heavy burdens (of Allâh's Covenant), and from the fetters (bindings) that were upon them. so those who believe In Him (Muhammad), honour him, help him, and follow the light (the Qur'ân) which has been sent down with him, it is they who will be successful .

158. Say (O Muhammad ): "O mankind! Verily, I am sent to You All as the Messenger of Allâh - to whom belongs the dominion of the heavens and the earth. Lâ ilâha illa Huwa (none has the Right to be worshipped but He); it is He who gives life and causes death. so believe In Allâh and his Messenger (Muhammad), the Prophet who can neither read nor write (i.e. Muhammad ) who believes In Allâh and his Words [(this Qur'ân), the Taurât (Torah) and the Injeel (Gospel) and also Allâh's Word: "Be!" - and He was, i.e. 'Iesa (Jesus) son of Maryam (Mary),], and follow Him so that You may be guided. "

159. and of the people of Mûsa (Moses) there is a community who lead (the men) with Truth and establish justice therewith (i.e. judge men with Truth and justice).

156* خداوند، براي ما در اين دنيا و در آخرت، خير و نيكي مقرر كن، كه ما به سوي تو بازگشته ايم و توبه كرده ايم. خداوند فرمود: عذابم را به هر كس كه بخواهم و مستحق باشد، مي رسانم، ولي رحمتم همه چيز را فرا گرفته است. به زودي آن رحمتم را براي كساني كه تقوي دارند و زكات مي دهند و به آيات ما ايمان مي آورند، مقرر مي دارم.

157* رحمت الهي شامل كساني است كه علاوه بر ايمان و زكات و تقوا، از رسول و پيامبر درس نخوانده اي پيروي مي كنند كه نام و نشانه هاي او را نزد خويش در تورات و انجيل نوشته مي يابند. پيامبري كه آنان را به كارهاي پسنديده فرمان مي دهد و از زشتي باز مي دارد و آنچه را پاكيزه و پسنديده است برايشان حلال مي كند و پليدي ها را برايشان تحريم مي كند و از آنان بار گران و بندهايي را كه بر آنان بوده بر مي دارد. پس آنان كه به او ايمان آورده، او را احترام و ياري كنند و از قرآن و نوري كه همراه او نازل شده است پيروي كنند، آنان همان رستگارانند.

158* بگو: اي مردم، من فرستاده خداوند به سوي همه شمايم، خدايي كه حكومت آسمان ها و زمين از آن اوست، معبودي جز او نيست، زنده مي كند و مي ميراند، پس به خداوند و پيامبر او ايمان آوريد، همان پيامبري كه درس نخوانده است، پيامبري كه خودش نيز به خداوند و گفتار اتو ايمان دارد، و از او پيروي كنيد، باشد كه هدايت يابيد.

159* و از قوم موسي، گروهي اند كه به حق، دعوت و راهنمايي مي كنند و به حق و عدالت داوري مي كنند.

156. et prescris pour nous le bien ici-bas Ainsi que dans l'au-delà. nous voilà revenus vers toi, repentis.› et (Allah) dit: ‹Je ferai que Mon châtiment atteigne qui Je veux. et ma miséricorde embrasse toute chose. Je la prescrirai à ceux qui (Me) craignent, acquittent la Zakat, et ont foi en nos signes.

157. ceux qui suivent le Messager, le prophète illettré qu'ils trouvent écrit (mentionné) chez eux dans la Thora et l'Evangile. il leur ordonne le convenable, leur défend le blâmable, leur rend licites les bonnes choses, leur interdit les mauvaises, et leur ٍte le fardeau et les jougs qui étaient sur eux. ceux qui croiront en Lui, le soutiendront, Lui porteront secours et suivront la lumière descendue avec lui; Ceux-là seront les gagnants.

158. Dis: ‹hommes! Je suis pour vous tous le Messager d'Allah, à qui appartient la royauté des cieux et de la terre. pas de divinité à part Lui. il donne la vie et il donne la mort. croyez donc en Allah, en son Messager, le prophète illettré qui croit en Allah et en ses paroles. et suivez-le afin que vous soyez bien guidés›.

159. Parmi le peuple de Moïse, il est une communauté qui guide (les autres) avec la vérité, et qui, par là, exerce la justice.

گلبرگ صد و شصت و نهم

وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الألْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَكَادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلا تُشْمِتْ بِيَ الأعْدَاءَ وَلا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (١٥٠)

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلأخِي وَأَدْخِلْنَا فِي رَحْمَتِكَ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ (١٥١)

إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ (١٥٢)

وَالَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئَاتِ ثُمَّ تَابُوا مِنْ بَعْدِهَا وَآمَنُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِيمٌ (١٥٣)

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الألْوَاحَ وَفِي نُسْخَتِهَا هُدًى وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ (١٥٤)

وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلا لِمِيقَاتِنَا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَإِيَّايَ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاءُ مِنَّا إِنْ هِيَ إِلا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاءُ وَتَهْدِي مَنْ تَشَاءُ أَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ (١٥٥)

150. and when Mûsa (Moses) returned to his people, angry and grieved, He said: "What an evil thing is that which You have done (i.e. worshipping the calf) during My absence. did You hasten and Go ahead as regards the matter of Your Lord (you left his worship)?" and He threw down the Tablets and seized his brother by (the hair of) his head and dragged Him towards Him. Hârûn (Aaron) said: "O son of My mother! indeed the people judged Me weak and were about to kill Me, so make not the enemies rejoice over Me, nor put Me amongst the people who are Zâlimûn (wrong-doers)."

151. Mûsa (Moses) said: "O My Lord! forgive Me and My brother, and make us enter into Your Mercy, for You are the Most Merciful of those who show mercy."

152. Certainly, those who took the calf (for worship), Wrath from their Lord and humiliation will come upon them In the life of This world. Thus do we Recompense those who invent lies.

153. but those who committed evil deeds and Then repented afterwards and believed, Verily, Your Lord after (all) that is indeed Oft-Forgiving, Most Merciful.

154. and when the Anger of Mûsa (Moses) was appeased, He took up the Tablets, and In their inscription was guidance and Mercy for those who fear their Lord.

155. and Mûsa (Moses) chose out of his people seventy (of the best) men for Our appointed time and place of meeting, and when they were seized with a violent earthquake, He said: "O My Lord, if it had been Your will, You could have destroyed them and Me before; would You destroy us for the deeds of the foolish ones among us? it is Only Your trial by which You lead astray whom You will, and keep guided whom You will. You are Our Walî (Protector), so forgive us and have Mercy on us, for You are the best of those who forgive.

150* و همين كه موسي خشمگين و اندوهناك، از كوه طور به سوي قوم خود برگشت و گوساله پرستي آنان را ديد، گفت: پس از من بد جانشيناني برايم بوديد، آيا شما در فرمان پروردگارتان كه ده شب ماندن مرا تمديد كرد، پيشي گرفتيد؟ و صبر نكرديد تا از كوه طور برگردم و الواح تورات را به زمين افكند و موي سر برادرش را گرفت و به سوي خود كشيد. هارون گفت: اي فرزند مادرم! مردم مرا در ضعف قرار داده، به حرفم گوش نكردن و نزديك بود مرا بكشند. پس من بي گناهم و كاري نكن كه دشمنان به شماتتم برخيزند و مرا با ستمگران قرار مده.

151* چون خشم موسي فرو نشست، گفت: پروردگارا! من و برادرم را بيامرز و ما را در رحمت خويش وارد كن و تو مهربان ترين مهرباناني.

152* قطعاً كساني كه به گوساله پرستي گرويدند، به زودي خشمي از سوي پروردگارشان و ذلتي در دنيا به آنان خواهد رسيد و اين گونه دروغ پردازان را كيفر مي دهيم.

153* و كساني كه بدي ها را مرتكب شده اند و پس از آن پشيمان شده و توبه كرده و ايمان آوردند، همانا پروردگارت پس از توبه، آمرزنده و مهربان است.

154* و چون خشم موسي فرو نشست و آرام شد، الواح از زمين برداشت و در نوشته هاي آن براي كساني كه از پروردگارشان بيم دارند، هدايت و رحمت است.

155* و موسي براي رفتن به ميعاد گاه ما از قوم خود هفتاد مرد را برگزيد. پس همين كه در پي در خواست ديدن خدا زمين لرزه آنان را فرا گرفت گفت: پروردگارا! اگر مي خواستي، مي توانستي اين مردان و مرا پيش از آمدن به طور، بميراني، آيا ما را به خاطر كارهاي بي خردان ما هلاك مي كني؟ اين صحنه جز آزمايشي از پيش تو نيست كه با آن هر كه را سزاوار بداني و بخواهي گمراه مي كني و هر كه را بخواهي و لايق بداني هدايت مي كني، تو وليّ و سرپرست مايي، پس ما را ببخش و بر ما رحمت آور، كه تو بهترين آمرزندگاني.

150. et Lorsque Moïse retourna à son peuple, fâché, attristé, il dit: ‹Vous avez Très mal agi pendant Mon absence! avez-vous voulu hâter le commandement de votre Seigneur?› il jeta les tablettes et prit la tête de son frère, en la tirant à lui: ‹fils de ma mère, (dit Aaron), le peuple m'a traité en faible, et Peu s'en est fallu qu'ils ne me tuent. ne fais donc pas que les ennemis se réjouissent à Mes dépens, et ne m'assigne pas la compagnie des gens injustes›.

151. et (Moïse) dit: ‹Mon Seigneur, pardonne à Moi et à Mon frère et Fais-nous entrer en Ta miséricorde, car Tu es le plus Miséricordieux des Miséricordieux›.

152. ceux qui prenaient le Veau (comme divinité), bientٍt tombera sur eux de la part de leur Seigneur, une colère, et un avilissement dans la vie présente. ainsi, nous rétribuons les inventeurs (d'idoles).

153. ceux qui ont fait de mauvaises actions et qui ensuite se sont repentis et ont cru... Ton Seigneur, après cela est sûrement Pardonneur et Miséricordieux.

154. et quand la colère de Moïse se fut calmée, il prit les tablettes. il y avait dans leur texte guide et miséricorde à l'intention de ceux qui craignent leur Seigneur.

155. et Moïse choisit de son peuple soixante-dix hommes pour un rendez-vous avec nous. puis lorsqu'ils furent saisis par le tremblement (de terre), il dit: ‹Mon Seigneur, Si Tu avais voulu, Tu les aurais détruis avant, et Moi avec. Vas-Tu nous détruire pour ce que des sots d'entre nous ont fait? ce n'est là qu'une épreuve de toi, par laquelle Tu égares qui Tu veux, et guides qui Tu veux. Tu es Notre Maître. pardonne-nous et Fais-nous miséricorde, car Tu es le meilleur des pardonneurs.

گلبرگ صد و شصت و هشتم

قَالَ يَا مُوسَى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسَالاتِي وَبِكَلامِي فَخُذْ مَا آتَيْتُكَ وَكُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ (١٤٤)

وَكَتَبْنَا لَهُ فِي الألْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَتَفْصِيلا لِكُلِّ شَيْءٍ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِهَا سَأُرِيكُمْ دَارَ الْفَاسِقِينَ (١٤٥)

سَأَصْرِفُ عَنْ آيَاتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الأرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِهَا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ (١٤٦)

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَلِقَاءِ الآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٤٧)

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَى مِنْ بَعْدِهِ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلا جَسَدًا لَهُ خُوَارٌ أَلَمْ يَرَوْا أَنَّهُ لا يُكَلِّمُهُمْ وَلا يَهْدِيهِمْ سَبِيلا اتَّخَذُوهُ وَكَانُوا ظَالِمِينَ (١٤٨)

وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قَالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ (١٤٩)

144. ((Allah)) said: "O Moses! I have chosen Thee above (other) men, by the mission I (have given thee) and the words I (have spoken to thee): take then the (revelation) which I give thee, and be of those who give thanks."

145. and we ordained laws for Him In the tablets In all matters, both commanding and explaining all things, (and said): "Take and hold these with firmness, and enjoin Thy people to hold fast by the best In the precepts: soon shall I Show you the homes of the wicked,- (How They lie desolate)."

146. those who behave arrogantly on the earth In defiance of right - them will I turn away from My Signs: Even if They see all the Signs, They will not believe In them; and if They see the way of right conduct, They will not adopt it As the way; but if They see the way of error, that is the way They will adopt. for They have rejected Our Signs, and failed to take warning from them.

147. those who reject Our Signs and the meeting In the Hereafter,- vain are their deeds: can They expect to be rewarded except As They have wrought?

148. the people of Moses made, In His absence, out of their ornaments, the image of calf, (for worship): it seemed to low: did They not see that it could neither speak to them, nor Show them the Way? They took it for worship and They did wrong.

149. when They repented, and saw that They had erred, They said: "If Our Lord have not Mercy upon us and forgive us, we shall indeed be of those who perish."

144* " خدای " فرمود : ای موسی ، من تو را با پیامهای خویش و گفتارم – سخن گفتن بی میانجی – بر مردمان برگزیدم ، پس آنچه به تو دادم فراگیر و از سپاسداران باش.

145* و برای او در آن لوح ها از هر گونه پندی و شرح هر چیزی نوشتیم . پس " گفتیم " آن را به جد و با همه نیرو فرا گیر و قوم خود را بفرمای تا بهترینش را فرا گیرند – کار بندند – زودا که سرای نافرمانان بدکار را به شما بنمایم.

146* بزودی کسانی را که در زمین به ناحق بزرگ منشی می کنند از آیات خویش بگردانم، و ار هر آیتی ببینند بدان ایمان نیاورند و اگر راه رشد – رهیابی به راه راست و کمال- را ببینند آن را پیش نگیرند و اگر گمراهی – راه هلاکت – را ببینند آن را پیش گیرند . این از آن روست که آیات ما را دروغ پنداشتند کارهایشان تباه و نابود شد . آیا جز آنچه می کردند پاداش می یابند ؟

148* و قوم موسی از پس " رفتن " او " به طور" از زیورهاشان پیکر بی جان گوساله ای برگرفتند – ساختند و پرستیدند – که بانگی داشت. آیان ندیدند که آن " گوساله " با آنها سخن نمی گوید و بدیشان راهی نمی نماید ؟ آن را "به خدایی " گرفتند در حالی که ستمکار بودند – زیرا می دانستند که آن خدا نیست .

149* و چون " آن زیانکاری " در دستشان افتاد – به خود آمدند و پشیمان و شرمنده شدند – و دیدند – یعنی می دانستند – که گمراه شده اند، گفتند : اگر پروردگارمان ما را نبخشاید و نیامرزد ، هر آینه از زیانکاران باشیم.

144. et (Allah) dit: ‹ Moïse, Je T'ai préféré à tous les hommes, par Mes messages et ma parole. prends donc ce que Je Te donne, et sois du nombre des reconnaissants›.

145. et nous écrivîmes pour Lui, sur les tablettes, une exhortation concernant toute chose, et un exposé détaillé de toute chose. ‹Prends-les donc fermement et commande à Ton peuple d'en adopter le meilleur. bientٍt Je vous ferai voir la demeure des pervers.

146. J'écarterai de Mes signes ceux qui, sans raison, s'enflent d'orgueil sur terre. même s'ils voyaient tous les miracles, ils n'y croiraient pas. et s'ils voient le bon sentier, ils ne le prennent pas comme sentier. mais s'ils voient le sentier de l'erreur, ils le prennent comme sentier. C'est qu'en vérité ils traitent de mensonges nos preuves et ils ne leur accordaient aucune attention.

147. et ceux qui traitent de mensonges nos preuves Ainsi que la rencontre de l'au-delà, leurs oeuvres sont vaines. Seraient-ils rétribués autrement que selon leurs oeuvres?›

148. et le peuple de Moïse adopta après Lui un veau, fait de leurs parures: un corps qui semblait mugir. N'ont-ils pas vu qu'il ne leur parlait point et qu'il ne les guidait sur aucun chemin? ils l'adoptèrent [comme divinité], et ils étaient des injustes.

149. et quand ils éprouvèrent des regrets, et qu'ils virent qu'ils étaient bel et bien égarés, ils dirent: ‹Si Notre Seigneur ne nous fait pas miséricorde et ne nous pardonne pas, nous serons Très certainement du nombre des perdants›.

گلبرگ صد و شصت و هفتم

وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلَى قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَهُمْ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ (١٣٨)

إِنَّ هَؤُلاءِ مُتَبَّرٌ مَا هُمْ فِيهِ وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٣٩)

قَالَ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلَهًا وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ (١٤٠)

وَإِذْ أَنْجَيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ (١٤١)

وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَقَالَ مُوسَى لأخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلا تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ (١٤٢)

وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ (١٤٣)

138. we took the Children of Israel (with safety) across the sea. They came upon a people devoted entirely to some idols They had. They said: "O Moses! fashion for us a god like unto the gods They have." He said: "Surely ye are a people without knowledge.

139. "As to these folk,- the cult They are In is (but) a fragment of a ruin, and vain is the (worship) which They practise."

140. He said: "Shall I seek for you a god other than the (true) Allah, when it is Allah who hath endowed you with gifts above the nations?"

141. and remember we rescued you from Pharaoh's people, who afflicted you with the worst of penalties, who slew your male Children and saved alive your females: In that was a momentous trial from your Lord.

142. we appointed for Moses thirty nights, and completed (the period) with ten (more): Thus was completed the term (of communion) with His Lord, forty nights. and Moses had charged His brother Aaron (before He went up): "Act for me amongst My people: do right, and follow not the way of those who do mischief."

143. when Moses came to the place appointed by us, and His Lord addressed him, He said: "O My Lord! Show (Thyself) to me, that I may look upon thee." Allah said: "By no means canst Thou see me (direct); but look upon the mount; if it abide In its place, then shalt Thou see me." when His Lord manifested His glory on the Mount, He made it As dust. and Moses fell down In a swoon. when He recovered His senses He said: "Glory be to Thee! to Thee I turn In repentance, and I am the first to believe."

138* و فرزندان اسرائیل را از دریا گذراندیم ، پس بر گروهی در آمدند که بر بتانی که داشتند " به پرستش " گرد آمده و روی آورده بودند ، گفتند : ای موسی ، برای ما خدایی قرار داده چنانکه آنها را خدایانی است . گفت : شما گروهی هستید که نادانی می کنید.

139* همانا آنچه در آنند – کفر و شرک – نابود شونده است وآنچه می کردند بیهوده و تباه است .

140* گفت : آیا بجز خدای یکتا برای شما خدایی دیگر بجویم و حال آنکه اوست شما  را بر  جهانیان – مردمان زمانه – برتری داد .

141* و " به یاد آرید " آنگاه که شما را از فرعونیان رهانیدیم ، که شما را به خواری سخت شکنجه می کردند ، پسرانتان را می کشتند و زنانتان را زنده می گذاشتند ، و شما را در این " گرفتاری " آزمونی بزرگ از پروردگارتان بود.

142* و با موسی سی شب وعده نهادیم و آن را به ده شب دیگر کامل کردیم پس هنگام وعده پروردگارش به چهل شب – شبانه روز – تمام شد . و موسی به برادر خود هارون گفت : در میان قوم من جانشین من باش و به صلاح و سامان کوش و راه تباهکاران را پیروی نکن.

143* و چون موسی به وعده گاه ما آمد و پروردگاری با او سخن گفت – بی میانجی - ، گفت : پروردگارا " خو را " به من بنمای تا به تو بنگرم . گفت : هرگز مرا نخواهی دید ، ولیکن به این کوه بنگر ، پس اگر در جای خود قرار و آرام داشت مرا خواهی دید . و چون پروردگارش بر آن کوه تجلی کرد ، آن را خرد و پراکنده ساخت و موسی مدهوش بیفتاد ، و چون به خود آمد ، گفت : " بار خدایا " تو پاک و منزهی – از اینکه با چشم دیده شوی – به تو باز گشتم و من نخستین باور دارنده ام.

138. et nous avons fait traverser la mer aux enfants d'Israël. ils passèrent auprès d'un peuple attaché à ses idoles et dirent: ‹ Moïse, désigne-nous une divinité semblable à leurs dieux.› il dit: ‹Vous êtes certes des gens ignorants.

139. le culte, auquel Ceux-là s'adonnent, est caduc; et Tout ce qu'ils font est Nul et sans valeur.›

140. il dit: ‹Chercherai-je pour vous une autre divinité qu'Allah, alors que C'est Lui qui vous a préférés à toutes les créatures [de leur époque]?›

141. (Rappelez-vous) le moment où nous vous sauvâmes des gens de Pharaon qui vous infligeaient le pire châtiment. ils massacraient vos fils et laissaient vivre vos femmes. C'était là une terrible épreuve de la part de votre Seigneur.

142. et nous donnâmes à Moïse rendez-vous pendant trente nuits, et nous les complétâmes par dix, de sorte que le temps fixé par son Seigneur se termina Au bout de quarante nuits. et Moïse dit a Aaron son frère: ‹Remplace-moi auprès de Mon peuple, et agis en bien, et ne suis pas le sentier des corrupteurs›.

143. et Lorsque Moïse vint à Notre rendez-vous et que son Seigneur Lui eut parlé, il dit: ‹ Mon Seigneur, montre Toi à Moi pour que Je Te voie!› il dit: ‹Tu ne me verras pas; mais Regarde le Mont: s'il tient en Sa place, alors Tu me verras.› mais Lorsque son Seigneur se manifesta Au Mont, il le pulvérisa, et Moïse s'effondra foudroyé. Lorsqu'Il se fut remis, il dit: ‹Gloire à Toi! a Toi Je me repens; et Je suis le premier des croyants›.