گلبرگ سيصد و ششم

يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا (١٢)

وَحَنَانًا مِنْ لَدُنَّا وَزَكَاةً وَكَانَ تَقِيًّا (١٣)

وَبَرًّا بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا (١٤)

وَسَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا (١٥)

وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ مَرْيَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا (١٦)

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا (١٧)

قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَنِ مِنْكَ إِنْ كُنْتَ تَقِيًّا (١٨)

قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لأهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا (١٩)

قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا (٢٠)

قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيًّا (٢١)

فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا (٢٢)

فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا (٢٣)

فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا (٢٤)

وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا (٢٥)

 (to His son came the command): "O Yahya! take hold of the Book with might": and we gave Him wisdom Even As a youth,

13. and piety (for all creatures) As from us, and purity: He was devout,

14. and kind to His parents, and He was not overbearing or rebellious.

15. so peace on Him the Day He was born, the Day that He dies, and the Day that He will be raised up to life (again)!

16. relate In the Book (the story of) Mary, when she withdrew from Her family to a place In the East.

17. she placed a screen (to screen herself) from them; then we sent Her Our angel, and He appeared before Her As a man In all respects.

18. she said: "I seek refuge from Thee to ((Allah)) Most gracious: (come not near) if Thou dost fear Allah."

19. He said: "Nay, I am only a Messenger from Thy Lord, (to announce) to Thee the gift of a holy son.

20. she said: "How shall I have a son, seeing that no man has touched me, and I am not unchaste?"

21. He said: "So (it will be): Thy Lord saith, 'that is easy for Me: and (We wish) to appoint Him As a Sign unto men and a Mercy from Us':It is a matter (so) decreed."

22. so she conceived him, and she retired with Him to a remote place.

23. and the pains of childbirth drove Her to the trunk of a palm-tree: she cried (in Her anguish): "Ah! would that I had died before this! would that I had been a thing forgotten and out of sight!"

24. but (A voice) cried to Her from beneath the (palm-tree): "Grieve not! for Thy Lord hath provided a rivulet beneath thee;

25. "And shake towards Thyself the trunk of the palm-tree: it will let fall fresh ripe dates upon thee.

12* اى يحيى ! كتاب (خدا) را با قدرت بگير و در كودكى به او حكمت (ونبوّت ) داديم

13* و نيز از جانب خود، مهربانى و پاكى به او داديم و او تقواپيشه بود

14* و نسبت به پدر ومادرش نيكوكار بود و (نسبت به مردم ، زورگويى ) سركش و نافرمان نبود

15*

16* و در اين كتاب ، مريم را ياد كن ، هنگامى كه از خاندانش جدا شد و در مكانى شرقى قرار گرفت

17* آنگاه دور از ديگران براى خود پرده اى قرارداد، در اين هنگام ما روح خود (روح القدس ( را به سوى او فرستاديم ، پس به شكل انسانى راست قامت بر او نمايان شد

18* )مريم به آن فرشته ) گفت : همانا من از تو به خداى رحمان پناه مى برم ، اگر پرهيزكارى (از من دور شو(.

19* )فرشته ) گفت : همانا من فرستاده ى پروردگار توام (و آمده ام ) تا پسرى پاكيزه به تو بخشم

20* )مريم ) گفت : چگونه ممكن است براى من فرزندى باشد؟ در حالى كه نه بشرى با من تماس گرفته و نه من بدكاره بوده ام

21* )فرشته ى الهى ) گفت : مطلب همين است . پروردگارت فرمود: اين كار بر من آسان است )كه پسرى بدون پدر به تو عطا كنم ) و تا او را براى مردم نشانه و رحمتى از خود قرار دهيم و اين كارى است شدنى و قطعى

22* پس مريم (به عيسى ) باردار شد و با وى در مكانى دور خلوت گزيد

23* آنگاه درد زايمان او را به سوى تنه ى درخت خرمايى كشاند (تا تكيه دهد. از شدّت ناراحتى ) گفت : اى كاش پيش از اين مرده و فراموش شده بودم

24* پس (عيسى در شكم ) از طرف پايين پايش وى را صدا زد كه (اى مادر!) غم مخور، همانا پروردگارت زير (پاى ) تو چشمه ى آبى روان ساخت

25* و شاخه اين نخل را به سوى خود تكان ده ، رطب تازه بر تو فرو ريزد

12. ...‹ Yahya, tiens fermement Au Livre (la Thora)!› nous Lui donnâmes la Sagesse alors qu'il était enfant,

13. Ainsi que la tendresse de Notre part et la pureté. il était pieux,

14. et dévoué envers ses père et mère; et ne fut ni violent ni désobéissant.

15. que la paix soit sur Lui le Jour où il naquit, le Jour où il mourra, et le Jour où il sera ressuscité vivant!

16. Mentionne, dans le Livre (le Coran), Marie, quand elle se retira de Sa famille en un lieu vers l'Orient.

17. elle mit entre elle et eux un voile. nous Lui envoyâmes Notre esprit (Gabriel), qui se présenta à elle sous la forme d'un homme parfait.

18. elle dit: ‹Je me réfugie contre Toi auprès du Tout Miséricordieux. Si Tu es pieux, [ne m'approche point].

19. il dit: ‹Je suis en fait un Messager de Ton Seigneur pour Te faire don d'un fils pur›.

20. elle dit: ‹Comment aurais-je un fils, quand aucun homme ne m'a touchée, et Je ne suis pas prostituée?›

21. il dit: ‹Ainsi sera-t-il! cela m'est facile, a dit Ton Seigneur! et nous ferons de Lui un signe pour les gens, et une miséricorde de Notre part. C'est une affaire déjà décidée›.

22. elle devient donc enceinte [de l'enfant], et elle se retira avec Lui en un lieu éloigné.

23. puis les douleurs de l'enfantement l'amenèrent Au tronc du palmier, et elle dit: ‹Malheur à moi! que Je fusse mort avant cet instant! et que Je fusse totalement oubliée!›

24. Alors, il l'appela d'au-dessous D'elle, [lui disant:] ‹Ne t'afflige pas. Ton Seigneur a placé à Tes pieds une source.

25. Secoue vers Toi le tronc du palmier: il fera tomber sur Toi des dattes fraîches et mûres.

گلبرگ سيصد و پنجم

آغاز سوره مباركه مريم

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

كهيعص (١)

ذِكْرُ رَحْمَةِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا (٢)

إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَاءً خَفِيًّا (٣)

قَالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَلَمْ أَكُنْ بِدُعَائِكَ رَبِّ شَقِيًّا (٤)

وَإِنِّي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَائِي وَكَانَتِ امْرَأَتِي عَاقِرًا فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا (٥)

يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا (٦)

يَا زَكَرِيَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ اسْمُهُ يَحْيَى لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا (٧)

قَالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَكَانَتِ امْرَأَتِي عَاقِرًا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا (٨)

قَالَ كَذَلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْئًا (٩)

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قَالَ آيَتُكَ أَلا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيَالٍ سَوِيًّا (١٠)

فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيًّا (١١)

Starting of Maryam surah

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

1. Kaf. Ha. Ya. 'Ain. Sad.

2. (this is) a recital of the Mercy of Thy Lord to His servant Zakariya.

3. Behold! He cried to His Lord In secret,

4. Praying: "O My Lord! infirm indeed are My bones, and the hair of My head doth glisten with grey: but never am I unblest, O My Lord, In My prayer to Thee!

5. "Now I fear (what) My relatives (and colleagues) (will do) after Me: but My wife is barren: so give me an heir As from Thyself,-

6. "(One that) will (truly) represent me, and represent the posterity of Jacob; and make him, O My Lord! one with whom Thou art well-pleased!"

7. (his prayer was answered): "O Zakariya! we give Thee good news of a son: His name shall be Yahya: on none by that name have we conferred distinction before."

8. He said: "O My Lord! How shall I have a son, when My wife is barren and I have grown Quite decrepit from old age?"

9. He said: "So (it will be) Thy Lord saith, 'that is easy for Me: I did indeed create Thee before, when Thou hadst been nothing!'"

10. (Zakariya) said: "O My Lord! give me a Sign." "Thy Sign," was the answer, "Shall be that Thou shalt speak to no man for three nights, although Thou art not dumb."

11. so Zakariya came out to His people from Him chamber: He told them by Signs to celebrate Allah.s praises In the morning and In the evening.

به نام خداوند بخشنده مهربان

1* كاف ،ها، يا، عين ، صاد.

2* (در اين سوره ) يادى از لطف پروردگارت نسبت به بنده اش زكريّا (به ميان آمده است).

3*  زمانى كه پروردگارش را با ندايى پنهان خواند

4* )زكريّا) گفت : پروردگارا! همانا استخوانم سست شده ، و (موى ) سرم از شعله ى پيرى ، سفيد شده است و پروردگارا! من هرگز در دعاى تو (از اجابت ) محروم نبوده ام

5* و همانا من براى پس از (مرگ ) خود، از بستگانم بيمناكم و همسرم نازا بوده است ، پس از جانب خود جانشينى (فرزندى ) به من عطا فرما

6* )خداوندا! به من جانشينى عطا كن ) كه وارث من و دودمان يعقوب باشد و پروردگارا! او را پسنديده قرار ده

7* )خداوند فرمود:) اى زكريّا! ما تو را بشارت مى دهيم به پسرى كه نامش يحيى است (و( قبلا همنامى براى او قرار نداده ايم

8* )زكريّا) گفت : پروردگارا! چگونه براى من پسرى باشد در حالى كه همسرم نازاست و من از پيرى ، ناتوان شده ام ؟

9* )زكريّا) چنين گفت : امّا پروردگارت فرمود: اين كار بر من آسان است ، (زيرا) پيش از اين من تو را آفريدم در حالى كه چيزى نبودى

10* )زكريّا) گفت : پروردگارا! براى من نشانه اى قرار ده . (خداوند) فرمود: نشانه ى تو اين است كه سه شبانه روز قدرت سخن گفتن با مردم را نخواهى داشت ، (با اينكه سالم هستى)

11* پس (زكريّا) از محراب عبادت به سوى مردم خارج شد، آنگاه به آنان اشاره كرد كه در صبح و شام خدا را تسبيح گوييد

Au nom d'Allah, le Tout Miséricordieux, le Très Miséricordieux.

1. Kaf, Ha, Ya, Ain, Sad.

2. C'est un récit de la miséricorde de Ton Seigneur envers son serviteur Zacharie.

3. Lorsqu'Il invoqua son Seigneur d'une invocation secrète,

4. et dit: ‹ Mon Seigneur, Mes os sont affaiblis et ma tête s'est enflammée de cheveux blancs. [Cependant], Je n'ai jamais été malheureux [déçu] en Te priant, ٍ Mon Seigneur.

5. Je crains [le comportement] de Mes héritiers, après mois. et ma propre femme est stérile. Accorde-moi, de Ta part, un descendant

6. qui hérite de Moi et hérite de la famille de Jacob. et fais qu'il Te soit agréable, ٍ Mon Seigneur›.

7. ‹ Zacharie, nous t'annonçons la bonne nouvelle d'un fils. son nom sera Yahya [Jean]. nous ne Lui avons pas donné auparavant d'homonyme›.

8. et [Zacharie dit]: ‹ Mon Seigneur, Comment aurai-je un fils, quand ma femme est stérile et que Je suis Très avancé en vieillesse?›

9. [Allah] Lui dit: ‹Ainsi sera-t-il! Ton Seigneur a dit: ‹Ceci m'est facile. et avant cela, Je T'ai créé alors que Tu n'étais rien›.

10. ‹ Mon Seigneur, dit [Zacharie], accorde-moi un signe›. ‹Ton signe, dit [Allah,] sera que Tu ne pourras pas parler aux gens pendant trois nuits Tout en étant bien portant.

11. il sortit donc du sanctuaire vers son peuple; puis il leur fit signe de prier matin et soir.

گلبرگ سيصد و چهارم

قَالَ هَذَا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ رَبِّي جَعَلَهُ دَكَّاءَ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّي حَقًّا (٩٨)

وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَئِذٍ يَمُوجُ فِي بَعْضٍ وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَجَمَعْنَاهُمْ جَمْعًا (٩٩)

وَعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ لِلْكَافِرِينَ عَرْضًا (١٠٠)

الَّذِينَ كَانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطَاءٍ عَنْ ذِكْرِي وَكَانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعًا (١٠١)

أَفَحَسِبَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ يَتَّخِذُوا عِبَادِي مِنْ دُونِي أَوْلِيَاءَ إِنَّا أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ نُزُلا (١٠٢)

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالأخْسَرِينَ أَعْمَالا (١٠٣)

الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا (١٠٤)

أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا (١٠٥)

ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَرُسُلِي هُزُوًا (١٠٦)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلا (١٠٧)

خَالِدِينَ فِيهَا لا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلا (١٠٨)

قُلْ لَوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِكَلِمَاتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا (١٠٩)

قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلا صَالِحًا وَلا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا (١١٠)

98. Dhul-Qarnain) said: "This is a Mercy from My Lord, but when the Promise of My Lord comes, He shall level it down to the ground. and the Promise of My Lord is ever true."

99. and on that Day [i.e. the Day Ya'jûj and Ma'jûj (Gog and Magog) will come out], we shall leave them to surge like waves on one another, and the trumpet will be blown, and we shall collect them All together.

100. and on that Day we shall present Hell to the disbelievers, plain to view,

101. (to) those whose eyes had been under a covering from My Reminder (this Qur'ân), and who could not bear to hear (it).

102. do Then those who disbelieve think that they can take My slaves [i.e., the angels, Allâh's Messengers, 'Iesa (Jesus), son of Maryam (Mary), etc.] as Auliyâ' (lords, gods, protectors, etc.) besides me? Verily, we have prepared Hell as an entertainment for the disbelievers (in the Oneness of Allâh Islâmic Monotheism).

103. Say (O Muhammad ): "Shall we tell You the greatest losers In respect of (their) deeds?

104. "Those whose efforts have been wasted In This life while they thought that they were acquiring good by their deeds!

105. "They are those who deny the Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) of their Lord and the Meeting with Him (in the Hereafter). so their works are In vain, and on the Day of Resurrection, we shall not give them any weight.

106. "That shall be their recompense, Hell; because they disbelieved and took My Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) and My Messengers by Way of jest and mockery.

107. "Verily! those who believe (in the Oneness of Allâh Islâmic Monotheism) and do righteous deeds, shall have the Gardens of Al-Firdaus (the Paradise) for their entertainment.

108. "Wherein they shall Dwell (forever). no desire will they have to be removed therefrom."

109. Say (O Muhammad to mankind). "If the sea were ink for (writing) the Words of My Lord, surely, the sea would be exhausted before the Words of My Lord would be finished, even if we brought (another sea) like it for its aid."

110. Say (O Muhammad ): "I am Only a man like you. it has been inspired to Me that Your Ilâh (God) is one Ilâh (God i.e. Allâh). so whoever hopes for the Meeting with his Lord, let Him work righteousness and associate none as a partner In the Worship of his Lord."

98* ذوالقرنين گفت: اين رحمت بزرگى از پروردگارم است و تا موعد مقرّر پابرجاست پس هرگاه وعده ى پروردگار من فرارسد، آن سدّ را خورد و هموار مى كند و وعده ى پروردگارم حقّ است .

99* و در آن روز (پايان جهان)، مردم را رها مى كنيم تا بعضى در بعضى همچون موج درآميزند و چون در صور دميده شود، همه را يكجا گرد خواهيم آورد.

100* و آن روز، دوزخ را چنان كه بايد، بر كافران عرضه خواهيم كرد.

101* آنان كه چشمانشان از ياد من در پرده ى غفلت بود و از شدّت تعصّب و لجاجت توان شنيدن سخن حقّ را نداشتند.

102* آيا آنان كه كفر ورزيدند، پنداشتند كه بندگان مرا به جاى من به سرپرستى بگيرند؟ قطعا ما جهنّم را براى پذيرايى از كافران مهيّا كرده ايم .

103* بگو: آيا شما را خبر دهم كه زيانكارترين مردم كيست ؟

104* آنان كه در زندگى دنيا تلاششان گم و نابود مى شود، در حالى كه مى پندارند همچنان  كار شايسته و نيك انجام مى دهند.

105* آنان، كسانى اند كه به آيات پروردگارشان و ديدار او در قيامت كفر ورزيدند، پس كارهايشان تباه ونابود شد. پس ما براى آنان در قيامت، ميزانى برپا نخواهيم كرد، چون كارشان وزن وارزشى ندارد تا نياز به ميزان باشد.

106* اين است كه كيفر آنان دوزخ است، به خاطر كفرى كه ورزيدند و آيات من و فرستادگانم را به مسخره گرفتند.

107* يقينا آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، بهشت برين برايشان منزلگاه پذيرايى است .

108* همواره در آن جاودانه اند ودرخواست دگرگونى وجابه جايى نمى كنند.

109* بگو: اگر دريا براى نوشتن كلمات پروردگارم مركب شود، پيش از آنكه كلمات پروردگارم پايان پذيرد، دريا پايان مى پذيرد، هر چند درياى ديگرى همانند را به كمك آن آوريم .

110* بگو: همانا من بشرى همچون شمايم جز اينكه به من وحى مى شود كه خداى شما خداى يگانه است. پس هر كه به ديدار پروردگارش در قيامت و به دريافت الطاف او اميد و ايمان دارد، كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس رادر عبادت پروردگارش شريك نسازد.

98. il dit: ‹C'est une miséricorde de la part de Mon Seigneur. Mais, Lorsque la promesse de Mon Seigneur viendra, il le nivellera. et la promesse de Mon Seigneur est vérité›.

99. nous les laisserons, ce jour-là, déferler comme les flots les uns sur les autres, et on soufflera dans la Trompe et nous les rassemblerons tous.

100. et ce jour-là nous présenterons de près l'Enfer aux mécréants,

101. dont les yeux étaient couverts d'un voile qui les empêchait de penser à Moi, et ils ne pouvaient rien entendre non plus.

102. ceux qui ont mécru, comptent-ils donc pouvoir prendre, pour alliés, Mes serviteurs en dehors de Moi? nous avons préparé l'Enfer comme résidence pour les mécréants.

103. Dis: ‹Voulez-vous que nous vous apprenions lesquels sont les plus grands perdants, en oeuvres?

104. ceux dont l'effort, dans la vie présente, s'est égaré, alors qu'ils s'imaginent faire le bien.

105. Ceux-là qui ont nié les signes de leur Seigneur, Ainsi que Sa rencontre. leurs actions sont donc vaines›. nous ne leur assignerons pas de poids Au Jour de la Résurrection.

106. C'est que leur rétribution sera l'Enfer, pour avoir mécru et pris en raillerie Mes signes (enseignements) et Mes messagers.

107. ceux qui croient et font de bonnes oeuvres auront pour résidence les jardins du ‹Firdaws,› (Paradis),

108. où ils demeureront éternellement, sans désirer aucun changement.

109. Dis: ‹Si la mer était une encre [pour écrire] les paroles de Mon Seigneur, certes la mer s'épuiserait avant que ne soient épuisées les paroles de Mon Seigneur, quand même nous Lui apporterions son équivalent comme renfort›.

110. Dis: ‹Je suis en fait un être humain comme vous. ils m'a été révélé que votre Dieu est un Dieu Unique! quiconque, donc, espère rencontrer son Seigneur, qu'il fasse de bonnes actions et qu'il n'associe dans son adoration aucun à son Seigneur›.

گلبرگ سيصد و سوم

إِنَّا مَكَّنَّا لَهُ فِي الأرْضِ وَآتَيْنَاهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا (٨٤)

فَأَتْبَعَ سَبَبًا (٨٥)

حَتَّى إِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَنْ تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَنْ تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا (٨٦)

قَالَ أَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَى رَبِّهِ فَيُعَذِّبُهُ عَذَابًا نُكْرًا (٨٧)

وَأَمَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُ جَزَاءً الْحُسْنَى وَسَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا يُسْرًا (٨٨)

ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَبًا (٨٩)

حَتَّى إِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلَى قَوْمٍ لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِهَا سِتْرًا (٩٠)

كَذَلِكَ وَقَدْ أَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا (٩١)

ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَبًا (٩٢)

حَتَّى إِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُونِهِمَا قَوْمًا لا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلا (٩٣)

قَالُوا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِنَّ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِي الأرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلَى أَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا (٩٤)

قَالَ مَا مَكَّنِّي فِيهِ رَبِّي خَيْرٌ فَأَعِينُونِي بِقُوَّةٍ أَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا (٩٥)

آتُونِي زُبَرَ الْحَدِيدِ حَتَّى إِذَا سَاوَى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوا حَتَّى إِذَا جَعَلَهُ نَارًا قَالَ آتُونِي أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا (٩٦)

فَمَا اسْطَاعُوا أَنْ يَظْهَرُوهُ وَمَا اسْتَطَاعُوا لَهُ نَقْبًا (٩٧)

84. Verily, we established Him In the earth, and we gave Him the means of everything.

85. so He followed a way.

86. until, when He reached the setting place of the sun, He found it setting In a spring of black muddy (or hot) water. and He found near it a people. we (Allâh) said (by inspiration): "O Dhul-Qarnain! either You Punish them, or treat them with kindness."

87. He said: "As for Him (a disbeliever In the Oneness of Allâh) who does wrong, we shall Punish him; and Then He will be brought back unto his Lord; who will Punish Him with a terrible torment (Hell).

88. "But as for Him who believes (in Allâh's Oneness) and works righteousness, He shall have the best Reward, (Paradise), and we (Dhul-Qarnain) shall speak unto Him mild Words (as instructions)."

89. Then He followed another way,

90. until, when He came to the rising place of the sun, He found it rising on a people for whom we (Allâh) had provided no shelter against the sun.

91. so (it was)! and we knew All about Him (Dhul-Qarnain).

92. Then He followed (another) way,

93. until, when He reached between two mountains, He found, before (near) them (those two mountains), a people who scarcely understood a word.

94. they said: "O Dhul-Qarnain! Verily! Ya'jûj and Ma'jûj (Gog and Magog) are doing great mischief In the land. shall we Then pay You a tribute In order that You might erect a barrier between us and them?"

95. He said: "That (wealth, authority and power) In which My Lord had established Me is better (than Your tribute). so help Me with strength (of men), I will erect between You and them a barrier.

96. "Give Me pieces (blocks) of iron," then, when He had filled up the gap between the two mountain-cliffs, He said: "Blow," till when He had made it (red as) Fire, He said: "Bring Me molten copper to Pour over it."

97. so they [Ya'jûj and Ma'jûj (Gog and Magog)] were made powerless to scale it or dig through it.

84* همانا ما در زمين به او (ذوالقرنين ) قدرت داديم و از هر چيزى وسيله اى به او عطا كرديم .

85* پس او در پى سبب رفت وسفر خود را آغاز كرد.

86* تا آنگاه كه به منطقه ى غروب خورشيد رسيد، چنان يافت كه آن در چشمه اى تيره وگل آلود فرو مى رود ونزد آن قومى را يافت. گفتيم: اى ذوالقرنين! يا آنها را عذاب مى كنى يا ميان آنان راه نيكى پيش مى گيرى وهمه را مى بخشايى.

87* ذوالقرنين گفت: امّا هر كس ستم كند، او را عذاب خواهيم كرد، سپس به سوى پروردگارش باز گردانده مى شود، او هم وى را به سختى عذاب مى كند.

88* و امّا هر كس ايمان آورده و عمل شايسته انجام دهد، پس پاداش بهتر براى اوست و براى او از سوى خود، آسانى مقرّر خواهيم داد.

89* سپس ذوالقرنين براى سفر ديگر سببِ ديگرى را پيگيرى كرد.

90* تا آنكه به محلّ طلوع خورشيد رسيد، آن را چنان يافت كه بر قومى طلوع مى كند كه جز خورشيد براى آنان پوشش وسايه بانى قرار نداده بوديم .

91* و ما اينگونه به آنچه از امكانات و برنامه نزد او (ذوالقرنين ) بود، احاطه داشتيم و كارهايش زير نظر ما بود.

92* سپس براى سفرى ديگر از اسبابى كه در اختيار داشت سببى را پيگيرى كرد.

93* تا آنگاه كه به ميان دو سدّ (كوه ) رسيد، پشت آن دو كوه مردمى را يافت كه گويا هيچ سخنى را نمى فهميدند.

94* آن مردم گفتند: اى ذوالقرنين! همانا قوم ياءجوج وماءجوج در اين سرزمين فساد مى كنند، آيا ما براى تو خرج و هزينه اى قرار دهيم تا ميان ما وآنان سدّى ايجاد كنى تا از شرّشان ايمن شويم؟

95* ذوالقرنين در پاسخ گفت: آنچه پروردگارم در آن به من قدرت داده، از كمك مالى شما بهتر است. پس مرا با نيرويى كمك كنيد تا ميان شما و آنان سدّى محكم بسازم .

96* پاره هاى آهن براى من بياوريد تا آنگاه كه ميان دو كوه با انباشتن پاره هاى آهن برابر شد، گفت: بدميد؛ تا وقتى كه آن را مانند آتشى گرداند، گفت: مس گداخته و آب شده بياوريد تا روى آهن ها بريزم .

97* پس از ساختن اين ديوار آهنى، ياءجوج وماءجوج نتوانستند از آن بالا روند و نتوانستند در آن رخنه اى پديد آورند.

84. vraiment, nous avons affermi Sa puissance sur terre, et nous Lui avons donné libre voie à toute chose.

85. il suivit donc une voie.

86. et quand il eut atteint le Couchant, il trouva que le soleil se couchait dans une source boueuse, et, après d'elle il trouva une peuplade [impie]. nous dîmes: ‹ش Zul-Qarnayn! ou Tu les châties, ou Tu uses de bienveillance à leur égard›.

87. il dit: ‹Quant à celui qui est injuste, nous le châtierons; ensuite il sera ramené vers son Seigneur qui le punira d'un châtiment terrible.

88. et quant à celui qui croit et fait bonne oeuvre, il aura, en retour, la plus belle récompense. et nous Lui donnerons des ordres faciles à exécuter›.

89. puis, il suivit (une autre) voie.

90. et quand il eut atteint le Levant, il trouva que le soleil se levait sur une peuplade à laquelle nous n'avions pas donné de voile pour s'en protéger.

91. il en fut Ainsi et nous embrassons de Notre science ce qu'il détenait.

92. puis, il suivit (une autre) voie.

93. et quant il eut atteint un endroit situé entre les deux Barrières (montagnes), il trouva derrière elles une peuplade qui ne comprenait presque aucun langage.

94. ils dirent: ‹ش Zul-Qarnayn, les Yajuj et les Majuj commettent du désordre sur terre. Est-ce que nous pourrons t'accorder un tribut pour construire une barrière entre eux et nous?›

95. il dit: ‹Ce que Mon Seigneur m'a conféré vaut mieux (que vos dons). Aidez-moi donc avec force et Je construirai un remblai entre vous et eux.

96. Apportez-moi des blocs de fer›. puis, Lorsqu'Il en eut comblé l'espace entre les deux montagnes, il dit: ‹Soufflez!› puis, Lorsqu'Il l'eut rendu une fournaise, il dit: ‹Apportez-moi du cuivre fondu, que Je le Déverse dessus›.

97. ainsi, ils ne purent guère l'escalader ni l'ébrécher non plus.

گلبرگ سيصد و دوم

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٧٥)

قَالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَهَا فَلا تُصَاحِبْنِي قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا (٧٦)

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ لَوْ شِئْتَ لاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا (٧٧)

قَالَ هَذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٧٨)

أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا (٧٩)

وَأَمَّا الْغُلامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا (٨٠)

فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا (٨١)

وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٨٢)

وَيَسْأَلُونَكَ عَنْ ذِي الْقَرْنَيْنِ قُلْ سَأَتْلُو عَلَيْكُمْ مِنْهُ ذِكْرًا (٨٣)

75. (Khidr) said: "Did I not tell You that You can have no patience with me?"

76. [Mûsa (Moses)] said: "If I ask You anything after this, keep Me not In Your company, You have received an excuse from me."

77. Then they both proceeded, till, when they came to the people of a town, they asked them for food, but they refused to entertain them. Then they found therein a wall about to collapse and He (Khidr) set it up Straight. [Mûsa (Moses)] said: if You had wished, surely, You could have taken wages for it!"

78. (Khidr) said: "This is the parting between Me and you, I will tell You the interpretation of (those) things over which You were unable to hold patience.

79. "As for the ship, it belonged to Masâkîn (poor people) working In the sea. so I wished to make a defective damage In it, as there was a king after them who seized Every ship by force.

80. "And as for the boy, his parents were believers, and we feared lest He should oppress them by rebellion and disbelief.

81. "So we intended that their Lord should change Him for them for one better In righteousness and near to Mercy.

82. "And as for the wall, it belonged to two orphan boys In the town; and there was under it a treasure belonging to them; and their father was a righteous man, and Your Lord intended that they should attain their age of full strength and take out their treasure as a Mercy from Your Lord. and I did it not of My own accord. that is the interpretation of those (things) over which You could not hold patience."

83. and they ask You about Dhul-Qarnain. say: "I shall recite to You something of his story."

75* گفت: آيا نگفتمت كه نمى توانى همپاى من صبر كنى؟

76* موسى گفت: اگر از اين پس چيزى از تو پرسيدم، ديگر با من همراه مباش، قطعا از سوى من معذور خواهى بود و اگر رهايم كنى حقّ دارى.

77* پس آن دو به راه خود ادامه دادند تا به اهل يك آبادى رسيدند، از اهل آنجا غذا خواستند، آنان از مهمان كردن آن دو سرباز زدند. پس آن دو در آنجا ديوارى را يافتند كه در حال ريزش بود. خضر، ديوار را برپا كرد. موسى با تعجّب گفت: اگر مى خواستى براى اين كار مزد مى گرفتى !

78* خضر گفت: اين بار جدايى ميان من و توست، بزودى تو را از تاءويل و راز آنچه نتوانستى بر آن صبر كنى آگاه خواهم ساخت .

79* اما آن كشتى كه سوراخ كردم از آنِ بينوايانى بود كه در دريا كار مى كردند . خواستم آن را معيوبش كنم، چون در كمين آنان پادشاهى بود كه غاصبانه و به زور، هر كشتى سالمى را مى گرفت .

80* و امّا نوجوان كه او را كشتم پدر و مادرش هر دو مؤ من بودند. ترسيديم كه او آن دو را به كفر و طغيان وا دارد.

81* اين رو خواستيم كه پروردگارشان به جاى او فرزندى پاك تر و بهتر و با محبّت تر به آن دو بدهد.

82* و امّا آن ديوار، از آنِ دو نوجوان يتيم در آن شهر بود و زير آن ديوار، گنجى براى آن دو بود و پدرشان مردى صالح بود. پس پروردگارت اراده كرد كه آن دو به حدّ رشد و بلوغ خود برسند و گنج خويش را كه رحمتى از سوى پروردگارت بود استخراج كنند و من اين كارها را خودسرانه انجام ندادم. اين بود تاءويل و راز آنچه نتوانستى بر آن صبر و شكيبايى ورزى .

83* واز تو درباره ذوالقرنين مى پرسند. بگو: به زودى از او يادى بر شما خواهم كرد.

75. [L'autre] Lui dit: ‹Ne t'ai-je pas dit que Tu ne pourrais pas garder patience en ma compagnie?›

76. ‹Si, après cela, Je t'interroge sur quoi que ce soit, dit [Moïse,] alors ne m'accompagne plus. Tu seras alors excusé de Te séparer de moi›.

77. ils partirent donc tous deux; et quand ils furent arrivés à un village habité, ils demandèrent à manger à ses habitants; mais ceux-ci refusèrent de leur donner l'hospitalité. Ensuite, ils y trouvèrent un mur sur le point de s'écrouler. l'homme le redressa. alors [Moïse] Lui dit: ‹Si Tu voulais, Tu aurais bien pu réclamer pour cela un salaire›.

78. ‹Ceci [marque] la séparation entre Toi et Moi, dit [l'homme,] Je vais t'apprendre l'interprétation de ce que Tu n'as pu supporter avec patience.

79. pour ce qui est du bateau, il appartenait à des pauvres gens qui travaillaient en mer. Je voulais donc le rendre défectueux, car il y avait derrière eux un roi qui saisissait de force Tout bateau.

80. quant Au garçon, ses père et mère étaient des croyants; nous avons craint qu'il ne leur imposât la rébellion et la mécréance.

81. nous avons donc voulu que leur Seigneur leur accordât en échange un autre plus pur et plus affectueux.

82. et quant Au mur, il appartenait à deux garçons orphelins de la ville, et il y avait dessous un trésor à eux; et leur père était un homme vertueux. Ton Seigneur a donc voulu que tous deux atteignent leur maturité et qu'ils extraient, [eux- mêmes] leur trésor, par une miséricorde de Ton Seigneur. Je ne l'ai d'ailleurs pas fait de Mon propre chef. voilà l'interprétation de ce que Tu n'as pas pu endurer avec patience›.

83. et ils t'interrogent sur Zul-Qarnayn. Dis: ‹Je vais vous en citer quelque fait mémorable›.

گلبرگ سيصد و يكم

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَاهُ آتِنَا غَدَاءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِنْ سَفَرِنَا هَذَا نَصَبًا (٦٢)

قَالَ أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَمَا أَنْسَانِيهُ إِلا الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ وَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَبًا (٦٣)

قَالَ ذَلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلَى آثَارِهِمَا قَصَصًا (٦٤)

فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا (٦٥)

قَالَ لَهُ مُوسَى هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا (٦٦)

قَالَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٦٧)

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَى مَا لَمْ تُحِطْ بِهِ خُبْرًا (٦٨)

قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا (٦٩)

قَالَ فَإِنِ اتَّبَعْتَنِي فَلا تَسْأَلْنِي عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا (٧٠)

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا رَكِبَا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَهَا قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا إِمْرًا (٧١)

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٧٢)

قَالَ لا تُؤَاخِذْنِي بِمَا نَسِيتُ وَلا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْرًا (٧٣)

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا لَقِيَا غُلامًا فَقَتَلَهُ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا نُكْرًا (٧٤)

62. so when they had passed further on (beyond that fixed place), Mûsa (Moses) said to his boy-servant: "Bring us Our morning meal; Truly, we have suffered much fatigue In this, Our journey."

63. He said:"Do You Remember when we betook ourselves to the rock? I indeed forgot the fish, none but Shaitân (Satan) made Me forget to Remember it. it took its course into the sea In a strange (way)!"

64. [Mûsa (Moses)] said: "That is what we have been seeking." so they went back retracing their footsteps.

65. Then they found one of Our slaves, unto whom we had bestowed Mercy from us, and whom we had taught knowledge from us.

66. Mûsa (Moses) said to Him (Khidr) "May I follow You so that You teach Me something of that knowledge (guidance and true path) which You have been taught (by Allâh)?"

67. He (Khidr) said: "Verily! You will not be Able to have patience with Me!

68. "And How can You have patience about a thing which You know not?"

69. Mûsa (Moses) said: "If Allâh will, You will find Me patient, and I will not disobey You In aught."

70. He (Khidr) said: "Then, if You follow Me, ask Me not about anything till I myself mention it to You."

71. so they both proceeded, till, when they embarked the ship, He (Khidr) scuttled it. Mûsa (Moses) said: "Have You scuttled it In order to drown its people? Verily, You have committed a thing "Imra" (a Munkar - evil, bad, dreadful thing)."

72. He (Khidr) said: "Did I not tell you, that You would not be Able to have patience with me?"

73. [Mûsa (Moses)] said: "Call Me not to account for what I forgot, and be not hard upon Me for My affair (with You)."

74. Then they both proceeded, till they met a boy, He (Khidr) killed Him. Mûsa (Moses) said: "Have You killed an innocent person who had killed none? Verily, You have committed a thing "Nukra" (a great Munkar - prohibited, evil, dreadful thing)!"

62* پس همين كه از كنار دريا گذشتند، موسى به جوان همراه خود گفت: غذاى چاشت ما را بياور، به راستى كه از اين سفر رنج بسيار ديده ايم .

63* آن جوان گفت: آيا به ياد دارى وقتى كه به صخره پناه برديم و من پريدن ماهى به دريا را فراموش كردم كه براى تو بگويم و كسى جز شيطان آن را از ياد من نبرد، تا آن را يادآورى كنم و در كمال شگفتى ماهى راه خود را در دريا پيش گرفت و رفت.

64* موسى گفت: اين همان محلّ قرارى بود كه در پى آن بوديم. پس از همان راه برگشتند، در حالى كه ردّ پاى خود را به دقّت دنبال مى كردند.

65* پس در آنجا بنده اى از بندگان ما را يافتند كه از جانب خود، رحمتى عظيم به او عطا كرده بوديم و از نزد خود علمى فراوان به او آموخته بوديم .

66* موسى به او (خضر) گفت: آيا اجازه مى دهى در پى تو بيايم، تا از آنچه براى رشد وكمال به تو آموخته اند، به من بياموزى؟

67* خضر گفت: تو هرگز نمى توانى بر همراهى من صبر كنى .

68* و چگونه بر چيزى كه آگاهى كامل به راز آن ندارى صبر مى كنى؟

69* موسى گفت: به خواست خدا مرا شكيبا خواهى يافت و در هيچ كارى، تو را نافرمانى نخواهم كرد.

70* خضر گفت: پس اگر در پى من آمدى، از چيزى (از كارهاى شگفت من) مپرس، تا آنكه خودم درباره ى آن سخن آغاز كنم .

71* پس آن دو (موسى و خضر) به راه افتادند، تا آنكه سوار كشتى شدند. خضر آن را سوراخ كرد. موسى از روى اعتراض يا تعجّب گفت: آيا آن را سوراخ كردى تا سرنشينان آن را غرق كنى؟ راستى كه كار ناروايى انجام دادى !

72* خضر گفت: آيا نگفتم تو هرگز نمى توانى همراه من شكيبا باشى؟

73* موسى گفت: مرا به خاطر فراموشى ام مؤ اخذه مكن و از اين كارم بر من سخت مگير.

74* پس به راه خود ادامه دادند تا به نوجوانى برخورد كردند، پس خضر او را كشت. موسى گفت: آيا بى گناهى را بدون آنكه كسى را كشته باشد، كشتى؟ به راستى كار زشت و منكرى انجام دادى !

62. puis, Lorsque tous deux eurent dépassé [cet endroit,] il dit son valet: ‹Apporte-nous Notre déjeuner: nous avons rencontré de la fatigue dans Notre présent voyage›.

63. [le valet Lui] dit: ‹Quand nous avons pris refuge près du rocher, vois-tu, J'ai oublié le poisson - le Diable seul m'a fait oublier de (te) le rappeler - et il a curieusement pris son chemin dans la mer›.

64. [Moïse] dit: ‹Voilà ce que nous cherchions›. puis, ils retournèrent sur leurs pas, suivant leurs traces.

65. ils trouvèrent l'un de nos serviteurs à qui nous avions donné une grâce, de Notre part, et à qui nous avions enseigné une science émanant de nous.

66. Moïse Lui dit: ‹Puis-je suivre, à la condition que Tu m'apprennes de ce qu'on t'a appris concernant une bonne direction?›.

67. [L'autre] dit: ‹Vraiment, Tu ne pourras jamais être patient avec Moi.

68. Comment endurerais-tu sur des choses que Tu n'embrasses pas par Ta connaissance?›.

69. [Moïse] Lui dit: ‹Si Allah veut, Tu me trouvera patient; et Je ne désobéirai à aucun de Tes ordres›.

70. ‹Si Tu me suis, dit [l'autre,] ne m'interroge sur rien tant que Je ne t'en aurai pas fait mention›.

71. alors les deux partirent. et après qu'ils furent montés sur un bateau, l'homme y fit une brèche. [Moïse] Lui dit: ‹Est-ce pour noyer ses occupants que Tu l'as ébréché? Tu as commis, Certes, une chose monstrueuse!›.

72. [L'autre] répondit: ‹N'ai-je pas dit que Tu ne pourrais pas garder patience en ma compagnie?›.

73. ‹Ne t'en prend pas à Moi, dit [Moïse,] pour un oubli de ma part; et ne m'impose pas de grande difficulté dans Mon affaire›.

74. puis ils partirent tous deux; et quand ils eurent rencontré un enfant, [l'homme] le tua. alors [Moïse] Lui dit: ‹As-tu tué un être innocent, qui n'a tué personne? Tu as commis Certes, une chose affreuse!›