گلبرگ صد و شصت و نهم

وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الألْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَكَادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلا تُشْمِتْ بِيَ الأعْدَاءَ وَلا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (١٥٠)

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلأخِي وَأَدْخِلْنَا فِي رَحْمَتِكَ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ (١٥١)

إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ (١٥٢)

وَالَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئَاتِ ثُمَّ تَابُوا مِنْ بَعْدِهَا وَآمَنُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِيمٌ (١٥٣)

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الألْوَاحَ وَفِي نُسْخَتِهَا هُدًى وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ (١٥٤)

وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلا لِمِيقَاتِنَا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَإِيَّايَ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاءُ مِنَّا إِنْ هِيَ إِلا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاءُ وَتَهْدِي مَنْ تَشَاءُ أَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ (١٥٥)

150. and when Mûsa (Moses) returned to his people, angry and grieved, He said: "What an evil thing is that which You have done (i.e. worshipping the calf) during My absence. did You hasten and Go ahead as regards the matter of Your Lord (you left his worship)?" and He threw down the Tablets and seized his brother by (the hair of) his head and dragged Him towards Him. Hârûn (Aaron) said: "O son of My mother! indeed the people judged Me weak and were about to kill Me, so make not the enemies rejoice over Me, nor put Me amongst the people who are Zâlimûn (wrong-doers)."

151. Mûsa (Moses) said: "O My Lord! forgive Me and My brother, and make us enter into Your Mercy, for You are the Most Merciful of those who show mercy."

152. Certainly, those who took the calf (for worship), Wrath from their Lord and humiliation will come upon them In the life of This world. Thus do we Recompense those who invent lies.

153. but those who committed evil deeds and Then repented afterwards and believed, Verily, Your Lord after (all) that is indeed Oft-Forgiving, Most Merciful.

154. and when the Anger of Mûsa (Moses) was appeased, He took up the Tablets, and In their inscription was guidance and Mercy for those who fear their Lord.

155. and Mûsa (Moses) chose out of his people seventy (of the best) men for Our appointed time and place of meeting, and when they were seized with a violent earthquake, He said: "O My Lord, if it had been Your will, You could have destroyed them and Me before; would You destroy us for the deeds of the foolish ones among us? it is Only Your trial by which You lead astray whom You will, and keep guided whom You will. You are Our Walî (Protector), so forgive us and have Mercy on us, for You are the best of those who forgive.

150* و همين كه موسي خشمگين و اندوهناك، از كوه طور به سوي قوم خود برگشت و گوساله پرستي آنان را ديد، گفت: پس از من بد جانشيناني برايم بوديد، آيا شما در فرمان پروردگارتان كه ده شب ماندن مرا تمديد كرد، پيشي گرفتيد؟ و صبر نكرديد تا از كوه طور برگردم و الواح تورات را به زمين افكند و موي سر برادرش را گرفت و به سوي خود كشيد. هارون گفت: اي فرزند مادرم! مردم مرا در ضعف قرار داده، به حرفم گوش نكردن و نزديك بود مرا بكشند. پس من بي گناهم و كاري نكن كه دشمنان به شماتتم برخيزند و مرا با ستمگران قرار مده.

151* چون خشم موسي فرو نشست، گفت: پروردگارا! من و برادرم را بيامرز و ما را در رحمت خويش وارد كن و تو مهربان ترين مهرباناني.

152* قطعاً كساني كه به گوساله پرستي گرويدند، به زودي خشمي از سوي پروردگارشان و ذلتي در دنيا به آنان خواهد رسيد و اين گونه دروغ پردازان را كيفر مي دهيم.

153* و كساني كه بدي ها را مرتكب شده اند و پس از آن پشيمان شده و توبه كرده و ايمان آوردند، همانا پروردگارت پس از توبه، آمرزنده و مهربان است.

154* و چون خشم موسي فرو نشست و آرام شد، الواح از زمين برداشت و در نوشته هاي آن براي كساني كه از پروردگارشان بيم دارند، هدايت و رحمت است.

155* و موسي براي رفتن به ميعاد گاه ما از قوم خود هفتاد مرد را برگزيد. پس همين كه در پي در خواست ديدن خدا زمين لرزه آنان را فرا گرفت گفت: پروردگارا! اگر مي خواستي، مي توانستي اين مردان و مرا پيش از آمدن به طور، بميراني، آيا ما را به خاطر كارهاي بي خردان ما هلاك مي كني؟ اين صحنه جز آزمايشي از پيش تو نيست كه با آن هر كه را سزاوار بداني و بخواهي گمراه مي كني و هر كه را بخواهي و لايق بداني هدايت مي كني، تو وليّ و سرپرست مايي، پس ما را ببخش و بر ما رحمت آور، كه تو بهترين آمرزندگاني.

150. et Lorsque Moïse retourna à son peuple, fâché, attristé, il dit: ‹Vous avez Très mal agi pendant Mon absence! avez-vous voulu hâter le commandement de votre Seigneur?› il jeta les tablettes et prit la tête de son frère, en la tirant à lui: ‹fils de ma mère, (dit Aaron), le peuple m'a traité en faible, et Peu s'en est fallu qu'ils ne me tuent. ne fais donc pas que les ennemis se réjouissent à Mes dépens, et ne m'assigne pas la compagnie des gens injustes›.

151. et (Moïse) dit: ‹Mon Seigneur, pardonne à Moi et à Mon frère et Fais-nous entrer en Ta miséricorde, car Tu es le plus Miséricordieux des Miséricordieux›.

152. ceux qui prenaient le Veau (comme divinité), bientٍt tombera sur eux de la part de leur Seigneur, une colère, et un avilissement dans la vie présente. ainsi, nous rétribuons les inventeurs (d'idoles).

153. ceux qui ont fait de mauvaises actions et qui ensuite se sont repentis et ont cru... Ton Seigneur, après cela est sûrement Pardonneur et Miséricordieux.

154. et quand la colère de Moïse se fut calmée, il prit les tablettes. il y avait dans leur texte guide et miséricorde à l'intention de ceux qui craignent leur Seigneur.

155. et Moïse choisit de son peuple soixante-dix hommes pour un rendez-vous avec nous. puis lorsqu'ils furent saisis par le tremblement (de terre), il dit: ‹Mon Seigneur, Si Tu avais voulu, Tu les aurais détruis avant, et Moi avec. Vas-Tu nous détruire pour ce que des sots d'entre nous ont fait? ce n'est là qu'une épreuve de toi, par laquelle Tu égares qui Tu veux, et guides qui Tu veux. Tu es Notre Maître. pardonne-nous et Fais-nous miséricorde, car Tu es le meilleur des pardonneurs.

گلبرگ صد و شصت و هشتم

قَالَ يَا مُوسَى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسَالاتِي وَبِكَلامِي فَخُذْ مَا آتَيْتُكَ وَكُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ (١٤٤)

وَكَتَبْنَا لَهُ فِي الألْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَتَفْصِيلا لِكُلِّ شَيْءٍ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِهَا سَأُرِيكُمْ دَارَ الْفَاسِقِينَ (١٤٥)

سَأَصْرِفُ عَنْ آيَاتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الأرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِهَا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ (١٤٦)

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَلِقَاءِ الآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٤٧)

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَى مِنْ بَعْدِهِ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلا جَسَدًا لَهُ خُوَارٌ أَلَمْ يَرَوْا أَنَّهُ لا يُكَلِّمُهُمْ وَلا يَهْدِيهِمْ سَبِيلا اتَّخَذُوهُ وَكَانُوا ظَالِمِينَ (١٤٨)

وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قَالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ (١٤٩)

144. ((Allah)) said: "O Moses! I have chosen Thee above (other) men, by the mission I (have given thee) and the words I (have spoken to thee): take then the (revelation) which I give thee, and be of those who give thanks."

145. and we ordained laws for Him In the tablets In all matters, both commanding and explaining all things, (and said): "Take and hold these with firmness, and enjoin Thy people to hold fast by the best In the precepts: soon shall I Show you the homes of the wicked,- (How They lie desolate)."

146. those who behave arrogantly on the earth In defiance of right - them will I turn away from My Signs: Even if They see all the Signs, They will not believe In them; and if They see the way of right conduct, They will not adopt it As the way; but if They see the way of error, that is the way They will adopt. for They have rejected Our Signs, and failed to take warning from them.

147. those who reject Our Signs and the meeting In the Hereafter,- vain are their deeds: can They expect to be rewarded except As They have wrought?

148. the people of Moses made, In His absence, out of their ornaments, the image of calf, (for worship): it seemed to low: did They not see that it could neither speak to them, nor Show them the Way? They took it for worship and They did wrong.

149. when They repented, and saw that They had erred, They said: "If Our Lord have not Mercy upon us and forgive us, we shall indeed be of those who perish."

144* " خدای " فرمود : ای موسی ، من تو را با پیامهای خویش و گفتارم – سخن گفتن بی میانجی – بر مردمان برگزیدم ، پس آنچه به تو دادم فراگیر و از سپاسداران باش.

145* و برای او در آن لوح ها از هر گونه پندی و شرح هر چیزی نوشتیم . پس " گفتیم " آن را به جد و با همه نیرو فرا گیر و قوم خود را بفرمای تا بهترینش را فرا گیرند – کار بندند – زودا که سرای نافرمانان بدکار را به شما بنمایم.

146* بزودی کسانی را که در زمین به ناحق بزرگ منشی می کنند از آیات خویش بگردانم، و ار هر آیتی ببینند بدان ایمان نیاورند و اگر راه رشد – رهیابی به راه راست و کمال- را ببینند آن را پیش نگیرند و اگر گمراهی – راه هلاکت – را ببینند آن را پیش گیرند . این از آن روست که آیات ما را دروغ پنداشتند کارهایشان تباه و نابود شد . آیا جز آنچه می کردند پاداش می یابند ؟

148* و قوم موسی از پس " رفتن " او " به طور" از زیورهاشان پیکر بی جان گوساله ای برگرفتند – ساختند و پرستیدند – که بانگی داشت. آیان ندیدند که آن " گوساله " با آنها سخن نمی گوید و بدیشان راهی نمی نماید ؟ آن را "به خدایی " گرفتند در حالی که ستمکار بودند – زیرا می دانستند که آن خدا نیست .

149* و چون " آن زیانکاری " در دستشان افتاد – به خود آمدند و پشیمان و شرمنده شدند – و دیدند – یعنی می دانستند – که گمراه شده اند، گفتند : اگر پروردگارمان ما را نبخشاید و نیامرزد ، هر آینه از زیانکاران باشیم.

144. et (Allah) dit: ‹ Moïse, Je T'ai préféré à tous les hommes, par Mes messages et ma parole. prends donc ce que Je Te donne, et sois du nombre des reconnaissants›.

145. et nous écrivîmes pour Lui, sur les tablettes, une exhortation concernant toute chose, et un exposé détaillé de toute chose. ‹Prends-les donc fermement et commande à Ton peuple d'en adopter le meilleur. bientٍt Je vous ferai voir la demeure des pervers.

146. J'écarterai de Mes signes ceux qui, sans raison, s'enflent d'orgueil sur terre. même s'ils voyaient tous les miracles, ils n'y croiraient pas. et s'ils voient le bon sentier, ils ne le prennent pas comme sentier. mais s'ils voient le sentier de l'erreur, ils le prennent comme sentier. C'est qu'en vérité ils traitent de mensonges nos preuves et ils ne leur accordaient aucune attention.

147. et ceux qui traitent de mensonges nos preuves Ainsi que la rencontre de l'au-delà, leurs oeuvres sont vaines. Seraient-ils rétribués autrement que selon leurs oeuvres?›

148. et le peuple de Moïse adopta après Lui un veau, fait de leurs parures: un corps qui semblait mugir. N'ont-ils pas vu qu'il ne leur parlait point et qu'il ne les guidait sur aucun chemin? ils l'adoptèrent [comme divinité], et ils étaient des injustes.

149. et quand ils éprouvèrent des regrets, et qu'ils virent qu'ils étaient bel et bien égarés, ils dirent: ‹Si Notre Seigneur ne nous fait pas miséricorde et ne nous pardonne pas, nous serons Très certainement du nombre des perdants›.

گلبرگ صد و شصت و هفتم

وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلَى قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَهُمْ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ (١٣٨)

إِنَّ هَؤُلاءِ مُتَبَّرٌ مَا هُمْ فِيهِ وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٣٩)

قَالَ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلَهًا وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ (١٤٠)

وَإِذْ أَنْجَيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ (١٤١)

وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَقَالَ مُوسَى لأخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلا تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ (١٤٢)

وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ (١٤٣)

138. we took the Children of Israel (with safety) across the sea. They came upon a people devoted entirely to some idols They had. They said: "O Moses! fashion for us a god like unto the gods They have." He said: "Surely ye are a people without knowledge.

139. "As to these folk,- the cult They are In is (but) a fragment of a ruin, and vain is the (worship) which They practise."

140. He said: "Shall I seek for you a god other than the (true) Allah, when it is Allah who hath endowed you with gifts above the nations?"

141. and remember we rescued you from Pharaoh's people, who afflicted you with the worst of penalties, who slew your male Children and saved alive your females: In that was a momentous trial from your Lord.

142. we appointed for Moses thirty nights, and completed (the period) with ten (more): Thus was completed the term (of communion) with His Lord, forty nights. and Moses had charged His brother Aaron (before He went up): "Act for me amongst My people: do right, and follow not the way of those who do mischief."

143. when Moses came to the place appointed by us, and His Lord addressed him, He said: "O My Lord! Show (Thyself) to me, that I may look upon thee." Allah said: "By no means canst Thou see me (direct); but look upon the mount; if it abide In its place, then shalt Thou see me." when His Lord manifested His glory on the Mount, He made it As dust. and Moses fell down In a swoon. when He recovered His senses He said: "Glory be to Thee! to Thee I turn In repentance, and I am the first to believe."

138* و فرزندان اسرائیل را از دریا گذراندیم ، پس بر گروهی در آمدند که بر بتانی که داشتند " به پرستش " گرد آمده و روی آورده بودند ، گفتند : ای موسی ، برای ما خدایی قرار داده چنانکه آنها را خدایانی است . گفت : شما گروهی هستید که نادانی می کنید.

139* همانا آنچه در آنند – کفر و شرک – نابود شونده است وآنچه می کردند بیهوده و تباه است .

140* گفت : آیا بجز خدای یکتا برای شما خدایی دیگر بجویم و حال آنکه اوست شما  را بر  جهانیان – مردمان زمانه – برتری داد .

141* و " به یاد آرید " آنگاه که شما را از فرعونیان رهانیدیم ، که شما را به خواری سخت شکنجه می کردند ، پسرانتان را می کشتند و زنانتان را زنده می گذاشتند ، و شما را در این " گرفتاری " آزمونی بزرگ از پروردگارتان بود.

142* و با موسی سی شب وعده نهادیم و آن را به ده شب دیگر کامل کردیم پس هنگام وعده پروردگارش به چهل شب – شبانه روز – تمام شد . و موسی به برادر خود هارون گفت : در میان قوم من جانشین من باش و به صلاح و سامان کوش و راه تباهکاران را پیروی نکن.

143* و چون موسی به وعده گاه ما آمد و پروردگاری با او سخن گفت – بی میانجی - ، گفت : پروردگارا " خو را " به من بنمای تا به تو بنگرم . گفت : هرگز مرا نخواهی دید ، ولیکن به این کوه بنگر ، پس اگر در جای خود قرار و آرام داشت مرا خواهی دید . و چون پروردگارش بر آن کوه تجلی کرد ، آن را خرد و پراکنده ساخت و موسی مدهوش بیفتاد ، و چون به خود آمد ، گفت : " بار خدایا " تو پاک و منزهی – از اینکه با چشم دیده شوی – به تو باز گشتم و من نخستین باور دارنده ام.

138. et nous avons fait traverser la mer aux enfants d'Israël. ils passèrent auprès d'un peuple attaché à ses idoles et dirent: ‹ Moïse, désigne-nous une divinité semblable à leurs dieux.› il dit: ‹Vous êtes certes des gens ignorants.

139. le culte, auquel Ceux-là s'adonnent, est caduc; et Tout ce qu'ils font est Nul et sans valeur.›

140. il dit: ‹Chercherai-je pour vous une autre divinité qu'Allah, alors que C'est Lui qui vous a préférés à toutes les créatures [de leur époque]?›

141. (Rappelez-vous) le moment où nous vous sauvâmes des gens de Pharaon qui vous infligeaient le pire châtiment. ils massacraient vos fils et laissaient vivre vos femmes. C'était là une terrible épreuve de la part de votre Seigneur.

142. et nous donnâmes à Moïse rendez-vous pendant trente nuits, et nous les complétâmes par dix, de sorte que le temps fixé par son Seigneur se termina Au bout de quarante nuits. et Moïse dit a Aaron son frère: ‹Remplace-moi auprès de Mon peuple, et agis en bien, et ne suis pas le sentier des corrupteurs›.

143. et Lorsque Moïse vint à Notre rendez-vous et que son Seigneur Lui eut parlé, il dit: ‹ Mon Seigneur, montre Toi à Moi pour que Je Te voie!› il dit: ‹Tu ne me verras pas; mais Regarde le Mont: s'il tient en Sa place, alors Tu me verras.› mais Lorsque son Seigneur se manifesta Au Mont, il le pulvérisa, et Moïse s'effondra foudroyé. Lorsqu'Il se fut remis, il dit: ‹Gloire à Toi! a Toi Je me repens; et Je suis le premier des croyants›.

گلبرگ صد و شصت و ششم

فَإِذَا جَاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوا لَنَا هَذِهِ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسَى وَمَنْ مَعَهُ أَلا إِنَّمَا طَائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ (١٣١)

وَقَالُوا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِنْ آيَةٍ لِتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ (١٣٢)

فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ آيَاتٍ مُفَصَّلاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَكَانُوا قَوْمًا مُجْرِمِينَ (١٣٣)

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ (١٣٤)

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَى أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنْكُثُونَ (١٣٥)

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ (١٣٦)

وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كَانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الأرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ بِمَا صَبَرُوا وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُوا يَعْرِشُونَ (١٣٧)

131. but when good (times) came, They said, "This is due to us;" when gripped by calamity, They ascribed it to evil omens connected with Moses and those with Him! Behold! In truth the omens of evil are theirs In Allah.s sight, but Most of them do not understand!

132. They said (to Moses): "Whatever be the Signs Thou bringest, to work therewith Thy sorcery on us, we shall never believe In thee.

133. so we sent (plagues) on them: Wholesale death, Locusts, Lice, Frogs, and Blood: Signs openly self-explained: but They were steeped In arrogance,- a people given to sin.

134. every time the penalty fell on them, They said: "O Moses! on your behalf call on Thy Lord In virtue of His promise to thee: if Thou wilt remove the penalty from us, we shall truly believe In thee, and we shall send away the Children of Israel with thee."

135. but every time we removed the penalty from them according to a fixed term which They had to fulfil,- Behold! They broke their word!

136. so we exacted retribution from them: we drowned them In the sea, because They rejected Our Signs and failed to take warning from them.

137. and we made a people, considered weak (and of no account), inheritors of lands In both east and west, - lands whereon we sent down Our blessings. the fair promise of Thy Lord was fulfilled for the Children of Israel, because They had patience and constancy, and we levelled to the ground the great works and fine buildings which Pharaoh and His people erected (with such pride).

131* و چون نیکیی – نعمتی – به آنان می رسید ، می گفتند : این از آن ماست – ما شایسته و سزاوار آنیم –و اگر بدی و گزندی به آنان می رسید ، به موسی و کسانی که با او بودند شگون بد می زدند ، آگاه باشید که همانا سرنوشت نیک و بدشان نزد خداست ولی بیشترشان نمی دانند.

132* و گفتند : " ای موسی " هر نشانه ای – معجزه ای – که برای ما بیاری تا ما رابدان جادو کنی ، تو را باور نخواهیم داشت .

133* پس بر آنها طوفان و ملخ و شپش و زغ ها و خو " شدن آب " ، نشانه هایی آشکار و جدا از هم فرستادیم، باز هم گردنکشی کردند و گروهی بزهکار بودند.

134* و چون عذاب بر آنان فرو آمد، گفتند : ای موسی ، خدای خویش را به آن پیمانی که با تو دارد – که چون او را بخوانی اجابت کند – بخوان، که اگر این عذاب را از ما بر داری براستی به تو ایمان می آوریم و بی گمان فرزندان اسرائیل رابا تو می فرستیم.

135* پس چون عذاب را تا سر آمدی که باید بدان می رسیدند از آنها بر می داشتیم باز هم پیمان شکنی می کردند.

136* پس ، از آنان انتقام گرفتیم و آنها را در دریا غرق کردیم زیرا که نشانه های ما را دروغ پنداشتند و از آن غافل بودند.

137* و به مردمی که ناتوان و زبون شمرده می شدند خاورها و باختر های آن سرزمین را که در آنها برکت نهادیم به میراث دادیم و سخن – یعنی وعده – نیکوی پروردگار تو بر فرزندان اسرائیل به پاداش آن شکیبایی که کردند انجام یافت . و آنچه را فرعون و قوم او می ساختند – از بنا ها و کوشکها – و آنچه را بر می افراشتند – از داربستها و سایه بان ها – ویران کردیم .

131. et quand le bien-être leur vint, ils dirent: ‹Cela nous est dû›; et Si un mal les atteignait, ils voyaient en Moïse et ceux qui étaient avec Lui un mauvais augure. en vérité leur sort dépend uniquement d'Allah? mais la plupart d'entre eux ne savent pas.

132. et ils dirent: ‹Quel que soit le miracle que Tu nous apportes pour nous fasciner, nous ne croirons pas en toi›.

133. et nous avons alors envoyé sur eux l'inondation, les sauterelles, les poux (ou la calandre), les grenouilles et le sang, comme signes explicites, mais ils s'enflèrent d'orgueil et demeurèrent un peuple criminel.

134. et quand le châtiment les frappa, ils dirent: ‹ Moïse, Invoque pour nous Ton Seigneur en vertu de l'engagement qu'il t'a donné. Si Tu éloignes de nous le châtiment, nous croirons certes en Toi et laisserons partir avec Toi les enfants d'Israël›.

135. et quand nous eûmes éloigné d'eux le châtiment jusqu'au terme fixé qu'ils devaient atteindre, voilà qu'ils violèrent l'engagement.

136. alors nous nous sommes vengés d'eux; nous les avons noyés dans les flots, parce qu'ils traitaient de mensonges nos signes et n'y prêtaient aucune attention.

137. et les gens qui étaient opprimés, nous les avons fait hériter les contrées orientales et occidentales de la terre que nous avons bénies. et la Très belle promesse de Ton Seigneur sur les enfants d'Israël s'accomplit pour prix de leur endurance. et nous avons détruit ce que faisaient Pharaon et son peuple, Ainsi que ce qu'ils construisaient.

گلبرگ صد و شصت و پنجم

قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ (١٢١)

رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ (١٢٢)

قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّ هَذَا لَمَكْرٌ مَكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْهَا أَهْلَهَا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (١٢٣)

لأقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلافٍ ثُمَّ لأصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ (١٢٤)

قَالُوا إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ (١٢٥)

وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ (١٢٦)

وَقَالَ الْمَلأ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَى وَقَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الأرْضِ وَيَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَنَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ وَإِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ (١٢٧)

قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الأرْضَ لِلَّهِ يُورِثُهَا مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ (١٢٨)

قَالُوا أُوذِينَا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا قَالَ عَسَى رَبُّكُمْ أَنْ يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الأرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ (١٢٩)

وَلَقَدْ أَخَذْنَا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِينَ وَنَقْصٍ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ (١٣٠)

121. saying: "We believe In the Lord of the worlds,-

122. "The Lord of Moses and Aaron."

123. said Pharaoh: "Believe ye In Him before I give you permission? surely This is a trick which ye have planned In the City to drive out its people: but soon shall ye know (the consequences).

124. "Be sure I will cut off your hands and your feet on apposite sides, and I will cause you all to die on the cross."

125. They said: "For us, we are but sent back unto Our Lord:

126. "But Thou dost wreak Thy vengeance on us simply because we believed In the Signs of Our Lord when They reached us! Our Lord! pour out on us patience and constancy, and take Our souls unto Thee As Muslims (Who bow to Thy will)!

127. said the Chiefs of Pharaoh's people: "Wilt Thou leave Moses and His people, to spread mischief In the land, and to abandon Thee and Thy gods?" He said: "Their male Children will we slay; (only) their females will we save alive; and we have over them (power) irresistible."

128. said Moses to His people: "Pray for help from Allah, and (wait) In patience and constancy: for the earth is Allah.s, to give As a heritage to such of His servants As He pleaseth; and the end is (best) for the Righteous.

129. They said: "We have had (nothing but) trouble, both before and after Thou camest to us." He said: "It may be that your Lord will destroy your enemy and make you inheritors In the earth; that so He may try you by your deeds."

130. we punished the people of Pharaoh with years (of droughts) and shortness of crops; that They might receive admonition.

121* گفتند : به پروردگار جهانیان ایمان داریم.

122*پروردگار موسی و هارون

123* فرعون گفت : پیش از آنکه شما را رخصت دهم به او ایمان آوردید ؟! این ترفندی است که در این شهر اندیشیده اید تا مردمش را از آنجا بیرون کنید ، پس به زودی خواهید دانست

124* هر آینه دست ها و پاهای شما را به خلاف یکدیگر،- یکی از راست و یکی از چپ – می برم، سپس همه شما را بر دار می کشم

125* گفتند : ما به پروردگار خویش باز می گردیم .

126* و تو هیچ خشم و کینه ای از ما به دل نداری مگر اینکه به نشانه های پروردگارمان آنگاه که ما را بیامد ایمان آوردیم . پروردگارا ، بر ما شکیبایی فرو ریز و ما را مسلمان – گردن نهاده و فرمانبردار- بمیران

127* و مهتران قوم فرعون گفتند : ایا موسی و قوم او را وا می گذاری تا در این سرزمین تباهی کنند و تو و خدایانت را فرو گذارند ؟ گفت : هر آینه پسرانشان را خواهیم کشت و زنانشان را زنده نگه خواهیم داشت و ما بر آنها چیره ایم.

128* موسی قوم خود را گفت : از خدا یاری بخواهید و شکیبایی ورزید ، که زمین از آن خداست ، ان را به هر کس از بندگانش که بخواهد به میراث می دهد، و سرانجام "نیک " – پیروزی یا بهشت – پرهیزگاران راست .

129*  "بنی اسرائیل" گفتند : پیش از آنکه نزد ما بیایی و پس از آنکه آمدی و آزار و رنج دیده ایم . " موسی " گفت : امید است که پروردگارتان دشمن شما را نابود کند و شما را در این سرزمین جانشین " انها " سازد ، آنگاه بنگرد که چگونه رفتار می کنید .

130* و براستی فرعونیان را به خشکسالها و کاهش میوه ها- محصولات – گرفتار کردیم . شاید پند گیرند.

121. ils dirent: ‹Nous croyons Au Seigneur de l'Univers,

122. Au Seigneur de Moïse et d'Aron.›

123. ‹Y avez-vous cru avant que Je ne vous (le) permette? dit Pharaon. C'est bien un stratagème que vous avez manigancé dans la ville, afin d'en faire partir ses habitants. vous saurez bientٍt...

124. Je vais vous couper la main et la jambe opposées, et puis, Je vous crucifierai tous.›

125. ils dirent: ‹En vérité, C'est vers Notre Seigneur que nous retournerons.

126. Tu ne Te venges de nous que parce que nous avons cru aux preuves de Notre Seigneur, lorsqu'elles nous sont venues. Notre Seigneur! Déverse sur nous l'endurance et fais nous mourir entièrement soumis.›

127. et les notables du peuple de Pharaon dirent: ‹Laisseras-tu Moïse et son peuple commettre du désordre sur la terre, et lui-même Te délaisser, Toi et Tes divinités?› il dit: ‹Nous allons massacrer leurs fils et laisser vivre leurs femmes. nous aurons le dessus sur eux et les dominerons.›

128. Moïse dit à son peuple: ‹Demandez aide auprès d'Allah et soyez patients, car la terre appartient à Allah. il en fait qui il veut Parmi ses serviteurs. et la fin (heureuse) sera aux pieux›.

129. ils dirent: ‹Nous avons été persécutés avant que Tu ne viennes à nous, et après Ton arrivée.› il dit: ‹Il se peut que votre Seigneur détruise votre ennemi et vous donne la lieutenance sur terre, et il verra ensuite Comment vous agirez›.

130. nous avons éprouvé les gens de Pharaon par des années de disette et par une diminution des fruits afin qu'ils se rappellent.

گلبرگ صد و شصت و چهارم

حَقِيقٌ عَلَى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلا الْحَقَّ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرَائِيلَ (١٠٥)

قَالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِهَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (١٠٦)

فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ (١٠٧)

وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ (١٠٨)

قَالَ الْمَلأ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ (١٠٩)

يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ (١١٠)

قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَأَرْسِلْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ (١١١)

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَاحِرٍ عَلِيمٍ (١١٢)

وَجَاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوا إِنَّ لَنَا لأجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ (١١٣)

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ (١١٤)

قَالُوا يَا مُوسَى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ (١١٥)

قَالَ أَلْقُوا فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ (١١٦)

وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ (١١٧)

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١١٨)

فَغُلِبُوا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوا صَاغِرِينَ (١١٩)

وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ (١٢٠)

105. one for whom it is right to say nothing but truth about Allah. Now have I come unto you (people), from your Lord, with a Clear (Sign): so let the Children of Israel depart along with me."

106. (Pharaoh) said: "If indeed Thou hast come with a Sign, Show it forth,- if Thou tellest the truth."

107. then (Moses) threw His rod, and Behold! it was a serpent, plain (for all to see)!

108. and He drew out His hand, and Behold! it was white to all beholders!

109. said the Chiefs of the people of Pharaoh: "This is indeed a sorcerer well- versed.

110. "His plan is to get you out of your land: then what is it ye counsel?"

111. They said: "Keep Him and His brother In suspense (for a while); and send to the cities men to collect-

112. and bring up to Thee all (our) sorcerers well-versed."

113. so there came the sorcerers to Pharaoh: They said, "Of course we shall have a (suitable) reward if we win!"

114. He said: "Yea, (and more),- for ye shall In that case be (raised to posts) nearest (to My person)."

115. They said: "O Moses! wilt Thou throw (first), or shall we have the (first) throw?"

116. said Moses: "Throw ye (first)." so when They threw, They bewitched the eyes of the people, and struck terror into them: for They showed a great (feat of) magic.

117. we put it into Moses's mind by inspiration: "Throw (now) Thy rod":and Behold! it swallows up straight away all the falsehoods which They fake!

118. Thus truth was confirmed, and all that They did was made of no effect.

119. so the (great ones) were vanquished there and then, and were made to look small.

120. but the sorcerers fell down prostrate In adoration.

105* سزاوار است که بر خدا جز سخن راست و درست نگویم ، همانا از پروردگارتان برای شما نشانه و دلیلی روشن آورده ام ، پس فرزندان اسرائیل را با من بفرست .

106* " فرعون " گفت : اگر تو نشانه ای – معجزه ای – آورده ای آن را بیار ، اگر راستگویی .

107* پس عصای خود را بیفکند که ناگاه اژدهایی هویدا شد .

108* و دست خود را " از گریبان " بیرون آورد ، پس آن برای بینندگان سفید و تابان بود.

109* مهتران قوم فرعون گفتند : همان این جادوگری داناست .

110* می خواهد شما را از سرزمینتان بیرون کند ، اینک چه رای می دهید ؟

111* گفتند : " کار " او وبرادرش را وا پس دار و گردن آوران در شهر ها فرست .

112* تا هر جادوگر دانا را نزد تو آرند.

113* جادوگران نزد فرعون آمده گفتند : اگر ما پیروز شدیم " آیا " ما را مزدی هست ؟

114* گفت : آری ، و هر اینه شما از نزدیکان " درگاه من " خواهید بود .

115* گفتند : ای موسی ، تو می افکنی یا ما بیفکنیم ؟

116* گفت : شما بیفکنید ، و چون بیفکندند ، چشمهای مردم راجادو کردند و آنان را سخت ترسانیدند و جادویی بزرگ آوردند.

117* و ما به موسی وحی کردیم که عصایت را بیفکن ، ناگاه آن عصا آنچه را به دروغ می گفتند فرو برد .

118* پس حق پدیدار شد و آنچه می کردند – ساخته بودند – نابود گشت .

119* و " فرعونیان " در آنجا شکست خوردند و خوار و زبون گشتند .

120* و جادوگران به سجده افکنده شدند. *( در واقع به سجده افتادند ، اما اینکه با لفظ مجهول و فاعل ذکر نشده از اینروست که گویی جادوگران چون آن معجزه را دیدند دیگر مالک و قادر بر خود نبودند و کسی ایشان را سجده کنان به روی افکند ، یا حجت و دلیل روشن آنان را سجده کنان به در آورد.

105. Je ne dois dire sur Allah que la vérité. Je suis venu à vous avec une preuve de la part de votre Seigneur. laisse donc partir avec Moi les enfants d'Israël.›

106. ‹Si Tu es venu avec un miracle, dit (Pharaon,) apporte-le donc, Si Tu es du nombre des véridiques.›

107. il jeta son bâton et voilà que c' était un serpent évident.

108. et il sortit Sa main et voilà quelle était blanche (éclatante), pour ceux qui regardaient.

109. les notables du peuple de Pharaon dirent: ‹Voilà, Certes, un magicien chevronné.

110. il veut vous expulser de votre pays.› - ‹Alors, que commandez-vous?›

111. ils dirent: ‹Fais-le attendre, Lui et son frère, et Envoie des rassembleurs dans les villes,

112. qui t'amèneront Tout magicien averti.

113. et les magiciens vinrent à Pharaon en disant: ‹Y aura-t-il vraiment une récompense pour nous, Si nous sommes les vainqueurs?›

114. il dit: ‹Oui, et vous serez certainement du nombre de Mes rapprochés›.

115. ils dirent: Moïse, ou bien Tu jetteras (le premier), ou bien nous serons les premiers à jeter›.

116. ‹Jetez› dit-il. puis lorsqu'ils eurent jeté, ils ensorcelèrent les yeux des gens et les épouvantèrent, et vinrent avec une puissante magie.

117. et nous révélâmes à Moïse: ‹Jette Ton bâton›. et voilà que celui-ci se mit à engloutir ce qu'ils avaient fabriqué.

118. Ainsi la vérité se manifesta et ce qu'ils firent fût vain.

119. Ainsi ils furent battus et se trouvèrent humiliés.

120. et les magiciens se jetèrent prosternés.

گلبرگ صد و شصت و سوم

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالأرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (٩٦)

أَفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَهُمْ نَائِمُونَ (٩٧)

أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ (٩٨)

أَفَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ (٩٩)

أَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الأرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِهَا أَنْ لَوْ نَشَاءُ أَصَبْنَاهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَنَطْبَعُ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ (١٠٠)

تِلْكَ الْقُرَى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَائِهَا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُوا لِيُؤْمِنُوا بِمَا كَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِ الْكَافِرِينَ (١٠١)

وَمَا وَجَدْنَا لأكْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَإِنْ وَجَدْنَا أَكْثَرَهُمْ لَفَاسِقِينَ (١٠٢)

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسَى بِآيَاتِنَا إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَظَلَمُوا بِهَا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ (١٠٣)

وَقَالَ مُوسَى يَا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٠٤)

96. if the people of the towns had but believed and feared Allah, we should indeed have opened out to them (All kinds of) blessings from heaven and earth; but They rejected (the Truth), and we brought them to Book for their misdeeds.

97. did the people of the towns feel secure against the coming of Our wrath by night while They were asleep?

98. or else did They feel secure against its coming In broad daylight while They played about (care-free)?

99. did They then feel secure against the plan of Allah.- but no one can feel secure from the plan of Allah, except those (doomed) to ruin!

100. to those who inherit the earth In succession to its (previous) possessors, is it not a guiding, (lesson) that, if we so willed, we could punish them (too) for their sins, and seal up their hearts so that They could not hear?

101. such were the towns whose story we (thus) relate unto thee: there came indeed to them their apostles with Clear (signs): but They would not believe what They had rejected before. Thus doth Allah seal up the hearts of those who reject Faith.

102. Most of them we found not men (true) to their covenant: but Most of them we found rebellious and disobedient.

103. then after them we sent Moses with Our Signs to Pharaoh and His chiefs, but They wrongfully rejected them: so see what was the end of those who made mischief.

104. Moses said: "O Pharaoh! I am an apostle from the Lord of the worlds,-

96* و اگر مردم آبادی ها ایمان آورده و پرهیزگاری کرده بودند هر آینه برکتها – نیکیها و نعمتها – از آسمان و زمین بر آنان می گشادیم " پیامها و نشانه های ما را " دروغ شمردند، پس آنها را به سزای آنچه می کردند گرفتار ساختیم .

97* پس آیا مردم شهر ها ایمنند از اینکه شب هنگامی که خفته اند عذاب ما به آنها برسد ؟!

98* و آیا مردم شهر ها ایمنند از اینکه نیمروز در حالی که سرگرم بازی اند عذاب ما به آنها برسد؟!

99* پس آیا از مکر – ناگاه گرفتن – خدا ایمنند ؟! و حال آنکه کسی از مکر خدا ایمن نمی نشیند مگر مردم زیانکار

100* و آیا " سرگذشت پیشینیان " برای کسانی که زمین را پس از " هلاکت " مردمش به ارث می برند راه ننمود – روشن نساخت – که اگر بخواهیمم آنان را به گناهانشان گرفتار می سازیم و بر دلهاشان مهر می نهیم تا " سخن حق را " نشنوند؟!

101* این آبادی ها و شهر هاست که از خبر های آنها بر تو می خوانیم ، و براستی پیامبرانشان با نشانه های روشن و هویدا بدیشان آمدند، اما بر آن نبودند که به آنچه از پیش دروغ شمردند ایمان بیاورند ، اینچنین خدا بر دلهای کافران مهر می نهد.

102* و بیشتر شان را پایبند هیچ عهد و پیمانی نیافتیم ، و هر آینه بیشترشان رابدکاران و بیرون شوندگان از فرمان یافتیم .

103* سپس از پس ایشان – پیامبران گذشته – موسی را با نشانه های خویش به سوی فرعون و مهتران " قوم او فرستادیم ، اما به آن نشانه ها ستم – انکار – کردند ، پس بنگر که سرانجام تباهکاران چگونه بود .

104* و موسی گفت : ای فرعون ، من فرستاده ای از پروردگار جهانیانم.

96. Si les habitants des Cités avaient cru et avaient été pieux, nous leur aurions certainement accordé des bénédictions du ciel et de la terre. mais ils ont démenti et nous les avons donc saisis, pour ce qu'ils avaient acquis.

97. les gens des Cités sont-ils sûrs que Notre châtiment rigoureux ne les atteindra pas la nuit, pendant qu'ils sont endormis?

98. les gens des Cités sont-ils sûrs que Notre châtiment rigoureux ne les atteindra pas le jour, pendant qu'ils s'amusent?

99. sont-ils à l'abri du stratagème d'Allah? seuls les gens perdus se sentent à l'abri du stratagème d'Allah.

100. n'est-il pas prouvé à ceux qui reçoivent la terre en héritage des peuples précédents que, Si nous voulions, nous les frapperions pour leurs péchés et scellerions leurs coeurs, et ils n'entendraient plus rien?

101. voilà les Cités dont nous Te racontons certaines de leurs nouvelles. [A ceux-là,] en vérité, leurs messagers leur avaient apporté les preuves, mais ils n'étaient pas prêts à accepter ce qu'auparavant ils avaient traité de mensonge. C'est Ainsi qu'Allah scelle les coeurs des mécréants.

102. et nous n'avons trouvé chez la plupart d'entre eux aucun respect de l'engagement; mais nous avons trouvé la plupart d'entre eux pervers.

103. puis, après [ces messagers,] nous avons envoyé Moïse avec nos miracles vers Pharaon et ses notables. mais ils se montrèrent injustes envers nos signes. Considère donc quelle fut la fin des corrupteurs.

104. et Moïse dit: ‹ Pharaon, Je suis un Messager de la part du Seigneur de l'Univers,